Kantari erretiratzen da.

AMONA: Adios! Ez dugu gauza onik!

MAITE: Zergatik esaten duzu hori, amona?

AMONA: Hego-haize ala elur, pozik asko ikusi dut, baina... sekula santan ez nuen zure ama kantari sumatu!

MAITE: Egia, gainera!

AMONA: Hutsa, Montserrat Caballe balitz!

MAITE: Finagoa ere bada eta! Aizu, baina... bai zuk ere memoria ederra nahi duzunean, e?

AMONA: Behar denean, zergatik ez, ba?

MAITE: Kontxo, kontxo!

AMONA: Komeni denean, alegia!

MAITE: Hori da arrazoia! Neronek ere horretantxe hasi behar dut!

AMONA: Bai, toma! Zuk aitzakiarik ez, ordea! Zu gaztea zara.

MAITE: Ba, zure semearen alaba ni! Odoletik datorkidala esango dut, eta kitto!

Ama berriro kantari inguratu zaie.

AMONA: Ixo, badator eta!

AMA: Oso ondo, etxekoak! Batzuk lanean ari direla ikusteak ere gustua ematen du!

MAITE: Jarri mahaia.

AMA: Mmm... hiru emakume ez al dira gehiegitxo sukalde baterako?

AMONA: Biren kontuak ateratzea hobe! Andre gaixo bat besterik ez naiz ni!

AMA: Ba, hementxe daukazue munduko emakumerik zoriontsuena.

MAITE: Tira, eseri hor! Kendu paretik, eta hasi kontatzen...

AMA: Ezin dizuet, ba, gauza gehiegirik esan, baina...

MAITE: Jesus, horrenbeste misterio!

AMONA: Misteriorik bat ere ez! Lanik ez duela aurkitu badakigu, behintzat!

AMA: Ama!

MAITE: Utziozu kontatzen, amona!

AMA: Hurrengo batean hobe! Oraindik... oraindik goizegi da, egiatan! Hobe dugu pixka bat itxarotea, seguru egon arte!

AMONA: Ai ene! Oraintxe erori! Hau... hau haurdun dago!

AMA: Pozik egoteko arrazoia dela uste al du hori berorrek?

AMONA: Bai nire garaitan! Alajaina! Haurdun zaudela jakinda?

AMA: Gogoratzen al da, ba?

AMONA: Hori ez da inoiz ahazten.

MAITE: Beno, hori ez dela, behintzat, badakigu...