AMA: Joan naiz entrebistara...

MAITE: Lana lortzeko entrebista horretara...

AMA: Zer... lana lortzeko, gero?

AMONA: Niri hori esan dit! Baina honek zer uste du? Niri edozer gauza esanda bale dela? Beste gabe konformatuko naizela?

MAITE: Niri ere horixe esan zenidan atzo!

AMA: Et, et, et... Nik ez nuen zehatz-mehatz hori esan...

MAITE: Nola ezetz?

AMONA: Ezetz uste baduzu, nik baino dezente okerrago daukazu zuk burua, Maritere!

AMA: Entrebista bat neukala, entrebista bat... besterik ez nizuen esan nik zuei!

MAITE: Eta, beharbada, lana lortuko zenuela...

AMA: Ez ba, politta, ez! Gure bizimodua igual konponduko nuela entrebista horri esker!

MAITE: Eta norekin izan duzu entrebista, jakin al baliteke?

AMA: Aaa... Hori ezin dizuet esan!

AMONA: Malo!

MAITE: Sekretua al da?

AMA: Ez, baina oraingoz hobe isilik gordetzea. Hemendik egun batzuetara argituko dizuet...

AMONA: Zenbat egunetara?

AMA: Ez dakit, ba: bi, hiru... lau...

AMONA: Ni hil baino lehen izango ahal da!

AMA: Ez, ba, jakin!

MAITE: Amona!

AMONA: Badaezpada ere, aizu! Horixe jakin gabe, behintzat, ez nuke hemendik joan nahi...

AMA: Esango dizuet, esango dizuet, luze baino lehen...

MAITE: Beno, beno, ez dezagun denbora gehiago gal...

AMONA: Arrazoi duzu. Baina, Aitaren eta Semearen, zerk konpondu behar du gure bizimodua, lan batek ez bada?

MAITE: Zerk? Nork esango nuke nik. Nork konpondu behar du?