TXEMA: Egia esan, askok hartzen didate niri nire aitonaren antza!

MAITE: Ikusten?

TXEMA: Ba, bost bat minutu egingo genituen elkarrekin hizketan. Badakizu, betiko kontuak: eguraldi ederra, paseatzeko giro aproposa... horrelako kontuak! Egia esan, beraiei buruzko galderarik ez diet egin, baina... nik uste... garbi dagoela hori, ikusi besterik ez dago!

MAITE: Baita, baita... gero eta garbiago daukat dena! Jakingo ez zuen, ba, amonak haserre etxeratu naizela....

TXEMA: Bai, neronek esanda, zerbait behintzat...

MAITE: Beno, hori da gutxienekoa! Hala ere... oso pozik etorri da gaur, inoiz baino pozikago! Ez dakit zergatik!

TXEMA: Ba, kalean ere halaxe zihoala esango nuke, oso pozik.

MAITE: Ez zitzaion, ba, deklaratuko?

TXEMA: Deklaratu? Gutxienez urte t'erdi izango da eta, aitona eta biak elkarrekin dabiltzala!

MAITE: Hainbeste bai? Seguru al zaude?

TXEMA: Bai. Ia bi urte izango dira lehendabiziko zurrumurruak hasi zirela. Gure amak etxetik bidali ez zuenean! Haren haserrea, aitonaren ibilerak zirela eta ez zirela!