Irratia eta telebista entzuten dira. Irratian, berriak. Telebistan, telenobelaren bat.

MAITE: (Bakarka) Garbi dago, behintzat, biak etxean daudela. (Builaka) Ama! Amona! Isilago, mesedez! Isilduko al dituzue traste zahar horiek! (Bakarka) Esan, eta alferrik...

Amonaren gelara inguratu da.

MAITE: Amona! Amona!

AMONA: Neska, neska! Hau da sustoa! Ez al dakizu atea jota sartzen?

MAITE: Amona, galdera bat. Norbaitek deitu al du?

AMONA: Bai.

MAITE: Nork?

AMONA: Gizon batek.

MAITE: Aita al zen?

AMONA: Ez diot, ba, galdetu!

MAITE: Amona! Jaitsiko al duzu pixka bat irrati hori?

AMONA: Zuk ere juxtu-juxtu notiziak hasten direnean hitz egin behar! Egon zaitez pixka bat, emakumea! Igualtsu dio bai, azkenekoak galdu ditut eta!

Bat-batean irratia itzali du.

AMONA: Eta?

MAITE: Ba, horixe! Ea norbaitek deitu al duen...

AMONA: Bai, gizon batek.

MAITE: Lehen ere horixe esan duzu; baina nork?

AMONA: A, eta gero gizon bat etorri da...

MAITE: Zein? Aita?

AMONA: Ez naiz, ba, denei hori galdetzen hasiko!

MAITE: Zer esan du?

AMONA: Arratsalde on.

MAITE: Enkargurik utzi al du?

AMONA: Ez.

MAITE: Eta nora joan da?

AMONA: Egongelara.

MAITE: Ez da, ba, hor egongo?

AMONA: Alde egin ez badu...

MAITE: Eta zergatik ez didazu lehenago esan?

AMONA: Galdetzea asko zenuen!

MAITE: Zurekin hitz egitea ere...