AMONA: Aberatsa al da?

MAITE: Zer zabiltza zu? Beti bezala ate atzean belarria jarri, eta besteen konbertsazioak entzuten?

AMONA: Aizu, ni nire etxean nago, e!

MAITE: Erne asko, begi eta belarri!

AMONA: Beno, xinplekeria horiek baino gauza garrantzitsuagorik badaukagu! Aberatsa al da?

MAITE: Ez.

AMONA: Orduan, berriro sartzen ez du lanik! Ez nik utzita behintzat! Beno, beno, halako itxura ederreko gizasemea, eta... ez dela aberatsa?

MAITE: Ez da, ba; langile arrunt bat da!

AMONA: Dena dela, esku finegiak dauzka horrek edozein lanetan aritzeko...

MAITE: Bulego batean egiten du lan.

AMONA: Bule... zer?

MAITE: Ofizinista dela amona, ofizinista!

AMONA: O, horiek ondo irabazten dute!

MAITE: Ba, ez dakit zenbat irabaziko duen, baina lana uztekotan dabil!

AMONA: Umm... Malo! Ni lehengoan, orduan... ez diodala etxean sartzen utziko!

MAITE: Oraindik ez al da telenobela bukatu?

AMONA: Irratiz ezin, ba, nik ikusi! Ez dakit.

Hizketan ari direla, ama negar-zotinka sartu da.

AMONA: Bai, bukatu da.

MAITE: Ama! Beti igual! Marka da, gero!

AMONA: Zer egingo da, ba! (Tarareatuz) Beti penetan, beti penetan...

MAITE: Ama, zer pasatu da?

AMA: Gajoa...

MAITE: Ea, kontaiguzu. Zer gertatu da gaur?

AMA: Gajoa...

AMONA: Ni bai gajoa!

AMA: Baita ni ere!

MAITE: Zuek? Zergatik?

AMA: Hau da desgrazia!

MAITE: Benetan ari al zara?

AMONA: Baldinbaitere! Bestela badakit nik non lan egin dezakeen: zirkoan!

MAITE: Beno, nahikoa da, e! Hemen negar egiteko moduan dagoen bakarra ni naiz, entzun? Eta ez dut malko bat bakarrik ere gehiago nahi!