Ateari sekulako danbatekoa emanez irten da. Goiko tinbrea: "Din-dan".

MAITE: Hara, berriz, orain! Falta zena.

Atea irekiz, goxo-goxo hasi da hizketan.

MAITE: Kaixo, aita! Zer moduz?

AITA: Berandutu egin zait pixka bat.

MAITE: Azkenean norbait engainatu al duzu gasolina erosteko?

AITA: Keba! Orain ez dago lehengo konturik! Bi duro hamar pezeta gaur ere, baina... nori kendu gaur bi duro txar?

MAITE: Nik ez dakit gauzak zenbat aldatuko ziren, baina... zu, behintzat, ederki aldatu zara... Bazter guztiak nazkatu dituzu, aita, bazter guztiak, ordea, e!

AITA: Oraintxe ere bai zu goxo askoa! Animu ederrak... aita batentzat!

MAITE: Besteak animatzeko nago, ba, ni!

AITA: Beharko ni animatu!

Negar-zotin garbi bat entzun da.

AITA: Zer gertatzen da?

MAITE: Ezer ez, amak ikusi duela, eta...

Amak entzun eta pasillotik hitz eginez.

AMA: Zer telenobela, gero! Ez da horregatik! Ezin al dezaket nik negarrik egin edo?

MAITE: (Isilka) Ez larritu, aita! Telenobelagatik da.

AMA: Norekin ari zara?

MAITE: Lagun batekin... Goazen egongelara, aita.