MAITE: Zergatik arraroak?

AMA: Ba, idazten duen gizonezkoak...

MAITE: Nola dakizu gizonezkoa dela?

AMA: Horixe bakarrik behar dugu! Emakumezkoa izatea!

MAITE: Nik ez dut hori esan. Nik esan dut ea nola dakizun gizonezkoa dela.

AMA: Ba, amodiozko kartak idatzi dizkidalako.

MAITE: Eta emakume batek ezin al zitzakeen idatzi?

AMA: Baina... propio egiten al duzu, ordea? Hara, utz nazazu, e, utz nazazu bakean! Txikituko zaitut, bestela, nire ilusioak zapuztera bazatoz!

MAITE: Baina, ama, nik ez dizut ezer esan.

AMA: Nahikoa esan duzu, txolin horrek! Berriz ere hasi zait bihotza saltoka! Horrelaxe akabatuko nauzu zuk, disgusturen batekin!

MAITE: Ez dut uste hainbesteraino denik, e! Eta ez hasi hemen berriro teatroa egiten!

AMA: Emakume batek! Nola idatziko dizkit, ba, emakume batek amodiozko kartak?

MAITE: Bale! E... teatroa esanda, gainera, ba al dakizu hor ez dela batere soinurik entzuten? Edo, ez ote dira, ba, etorri?

AMA: Nortzuk?

MAITE: Begiratzera noa.