MAITE: Aita nahiko lur jota zegoen.

AMA: Bera lur jota, gainera! Nire kartak irakurri, eta bera lur jota!

MAITE: Normala da, ama.

AMA: Zuk esan behar hori ere! Oraintxe gauzarik arraroenak normalak dituzu, berriz, zuk! Eta, alderantziz, gauzarik normalenak zeharo arraroak!

MAITE: Egia da eta, ama! Aita gizajoa.

AMA: Hura gizajoa esaten al duzu?

MAITE: Bai, ama, hura gizajoa; ez zu. Zuk, gutxien-gutxienez, badituzu orain amodiozko karta batzuk esku artean. Eta, aitak? Aitak ezer ez dauka; ez amoranterik eta ez kartarik!

AMA: Nik ere ez neukan ezer orain arte, eta hementxe bizi nintzen.

MAITE:Bai, baina... Beno, igual dio. Ez dugu gai honekin jarraituko. Aizu, esan beharko didazu, gutxienez, karta politak diren edo...

AMA: A, bai! Kartak oso politak! Maitasuna beti da oso polita, Maite!

MAITE: Ez beti, nik dakidanez!

AMA: Bai... Baina oso arraroak dira.

MAITE: Maitasun arrarorik ba al da?

AMA: Maitasunak ez, kartak dira arraroak.