AITA: Maite, galdera bat egin behar dizut.

MAITE: Dirurik ez!

AITA: Diruarekin ez dauka zerikusirik; galdera bat da.

MAITE: Pertsonala ala profesionala?

AITA: Pertsonala.

MAITE: Ezta hitzik ere, nire abokatua aurrean ez dagoen bitartean!

AITA: Txantxarik ez! Orain serio ari naiz.

MAITE: Kontu gero muturtu, gizon! Baina begira ezazu aurrera, mesedez!

AITA: Amari buruzkoa da.

MAITE: Orduan, ez da pertsonala.

AITA: Amari buruzko galderak ez al dira pertsonalak?

MAITE: Nire ala zure amari buruzkoa?

AITA: Nire amari ez, zure amari... Ez nazazu nahastu, Maite; zure amari buruzkoa da.

MAITE: Ba, hark ere sosik ez daukala uste dut. Ai, oraintxe gogoratu, gainera, hark ere gaur izango zuen entrebista, eta etxetik irten aurretik ez diot ezertxo ere esan.

AITA: Zer entrebista?

MAITE: Pertsonal horietakoa, ez dakit zer lanetarako.

AITA: Norekin?

MAITE: Nik zer dakit, ba? Lantoki bateko bururen batekin izango zuen. Nola izaten dira gauza horiek?

AITA: Ez dakit.

MAITE: Egia, zuk ere ezin jakin, lan bila ez zara inoiz ibili eta!

AITA: Lan bila dabil, orduan?

MAITE: Hala dirudi, bai!

AITA: Izango da tartean beste zerbait.

MAITE: Zer esan nahi duzu?

AITA: Ez, ezer ez.

MAITE: Bai, hori esan duzunerako zerbait bai!

AITA: Ezetz, ba!

MAITE: Orduan, zergatik hitz egiten duzu alfer-alferrik?

AITA: Nik ez dut alferrik hitz egiten!

MAITE: Nik sinistu!

AITA: Kaka! Galarazi nauzu orain ere!

MAITE: Nik?

AITA: Bai, zuk! Eta beti berdin gara, gainera. Gai bati buruz hizketan hasi, eta zertan ari naizen ez dakidala bukatzen dut.

MAITE: Eta nik al dut horren errua?

AITA: Ez dakit.