TXEMA: Amona ezagutu dut... beno, amona izango zen, edo...

MAITE: Bai, amona, bai!

TXEMA: Oso emakume atsegina!

MAITE: Bai, nahi duenean! Zer esan dizu? Hemen esertzeko?

TXEMA: Bazuen lehenagoko konturik! Sekulako interrogatorioa egin dit...

MAITE: Amonak?

TXEMA: Bai, atea ireki didan emakumeak.

MAITE: Ezezagunekin, izan ere...

TXEMA: Ba, ea zertarako ikusi nahi zaitudan, ea aspalditik ezagutzen dugun elkar, non eta nola izan ote zen, ba, ea elkarrekin noiz biltzen garen...

MAITE: Jesus! Lotsatzekoa ere bada!

TXEMA: Bai zera! Grazia egin dit, ba!

MAITE: Nik argituko diot horri pare bat gauza! Eta zer? Zer bizimodu edo!

TXEMA: Ba, hortxe, betikoan... lan pixka bat egin, beno, lan pixka bat... pixka bat baino gehixeago, baina hori ere ez denbora luzerako! Hemendik laster...

MAITE: Akabo lan guztiak, ezta? Ai, Txema! Zuk daukazun lana edukita...

TXEMA: Zuk ez dakizu zer den zortzi orduz bulego batean sartuta egotea...

MAITE: Sekulako martirioa!

TXEMA: Zu beti adarra jotzen! Baina ikusiko duzu... egun hauetako batean...

MAITE: Jakina, aberastuko zara, eta... bukatu dira zure lanak!

TXEMA: Nola dakizu?

MAITE: Azkarra naizela ni!

TXEMA: Ez dago esan beharrik!

MAITE: Eta? Zein da, ba, hain azkar aberasteko zure metodo hori?

TXEMA: Metodoa?

MAITE: Baldinbaitere! Aitak, adibidez, loterian jokatzen du. Amak ez omen du etsiko millonario bat aurkitu arte, eta nire lagun bat, berriz, hortxe, xeru-xeru, Hollywood-eko izar bat izango delakoan!

TXEMA: Ba, nirea inbentu bat da!

MAITE: Ja! Inbentu bat...

TXEMA: Horixe! Funtzionatzen hasi, eta patentatu orduko kaixo motel bizitzeko moduko inbentu bat!

MAITE: Pozten naiz, Txema, pozten naiz.

TXEMA: Ez al didazu sinisten?

MAITE: Bai, gizona! Sinestuko ez dizut, ba? Baina zuek denok aberasten zareten bitartean...