AMA: Ama! Ama! Hemen al dago?

AMONA: Ez, joan egin naiz!

AMA: Ama! Zer egiten du hor etzanda?

AMONA: Pentsatzen ari naiz.

AMA: Eta kafea?

AMONA: Ez al duzu ikusten bakarrik nagoela?

AMA: Ikusiko ez dut, ba! Baina Carolinaren kafea?

AMONA: Etorri al da, ba?

AMA: Esan ez diot, ba, Carolinarentzako kafea prestatzeko!

AMONA: Noiz?

AMA: Ama, mesedez! Ekar beza kafea; bestela, ez gara ezertan hasi ere egingo eta!

AMONA: Bukatzen lanik ez!

Isil-isilik inguratu da Carolina.

CAROLINA: Zer gertatzen da? Zer? Ondoezaren bat?

AMA: Bai, zera! Txorabio txikiren bat edo...

AMONA: Zure lagun hori burutik joanda al dago?

CAROLINA: Nitaz ari al da?

AMONA: Nik ez dut beste inor ikusten...

CAROLINA: Ez du, ba, horrek pentsatuko ni...?

AMONA: Arrazoi zenuen, Maritere. Hau burutik joanda dago!

AMA: Ama!!! Carolina...

AMONA: Monakon bizi delakoan! Hau erregina? Entzuteko denak ez ditugu entzun!

AMA: Ez kasurik egin, Carolina! Txorakeriak esaten ari da.

AMONA: Hara bestea! Avilako Santa Teresa!

CAROLINA: Eta askotan gertatzen al zaio?

AMA: Bai, dezentetan.

AMONA: Ez zuei adina, baina tira!

CAROLINA: Ene! Ez da broma gero, e!

AMA: Ez horixe! Baina zer egingo dugu, ba!

CAROLINA: Goazen hemendik, Maritere.

AMONA: Bai, bai, segi... segi Avilatik barrena Monako-raino, eta kontuz, gero, erori eta lepoa hautsi!

AMA: Ama! Gero hitz egingo dugu...

AMONA: Nola ez, ba!

AMA: Eta zu lasai, Carolina. Pasako zaio... Neronek jarriko dizut kafea.

CAROLINA: Ez al da hobe izango medikuren bati hots egitea!

AMONA: A, bale! Baina kartetan ba al dakien galdetu lehendabizi, e!

AMA: Ama...

AMONA: Ea musean badakien! Nahiago nuke pezeta bat baino! Eta ez badaki, berriz, kasik ez etortzea nahiago! Zertara?

AMA: Deskantsatu ama... oso nekatuta dirudizu eta!