AMA: Ba, gaurkoa ikusi eta gero, uste nuen ez nuela gehiago bururik altxako!

CAROLINA: Ez zaitez gehiegi larritu! Utzi gauzei beren martxa batean... Erlajatu!

AMA: Esaten errazago da!

CAROLINA: Baita egiten ere! Carolinak lagunduko dizu.

AMA: Baina Gunilak esan dit...

CAROLINA: Tila hartu bezain pronto esango didazu Gunilak zer esan dizun, bihotza. Baina, esan dizuna esanda ere, izango du horrek konponbidea.

AMA: Nola dakizu zer esan didan jakin ezta?

CAROLINA: Utzi nire esku!

AMA: Baina...

CAROLINA: Beno... nire esku eta zeure esku, hori ere ez ahaztu! Badakizu, azken finean, arazo guztien konponbidea norberaren esku dagoela.

AMA: Zuk uste?

CAROLINA: Ja! Ai, gaixoa! Hala usteko ez banu, nabilen bezala ibili ni, lan guzti hauek bizkarrean hartuta!

AMA: Ez dakit, ba!

CAROLINA: Ez bihotza, ez! Denbora alferrik galtzea ez zait batere gustatzen.

AMA: Badakit oso lanpetua zaudela.

CAROLINA: Ez dakizu ondo! Gaur ere... ene! Kontatu dizut, ezta? zer-nolako eguna izan dudan gaur?

AMA: Bai, zerbait esan didazu.

CAROLINA: Ba, ia-ia ez etortzekotan egon naiz.

AMA: Hainbesteraino?

CAROLINA: Zeuk pentsa! Gaurkoa bezalako beste egun bat, eta... akabo! Ez nauzu gehiago ikusiko, Maritere!

AMA: Etzazu horrelakorik esan!

CAROLINA: Ai! Umm! Bai tila goxoa!

AMA: Pozten naiz.

CAROLINA: Beno, nahi duzunean!

AMA: Hasi egingo gara, orduan!

CAROLINA: Pare bat minutu barru; tila hauxe hartu, eta pixka bat suspertzen naizenean.

AMA: Goazen, ba, gelara!

CAROLINA: Ez dugu, ba, berriro amonarekin topo egingo?

AMA: Ez, emakumea! Utzi dugun tokian hantxe egongo da hura isil-isilik!

CAROLINA: Baldinbaitere! Bestela...

AMA: Ezetz, ba! Ahaztu ezazu hori!