Ezkaratzeko oihartzuna.

TXEMA: Kaixo!

MAITE: Jesus, Txema! A zer-nolako sustoa eman didazun!

TXEMA: Ezta munstro bat banintz ere!

MAITE: Baina... zer egiten duzu hemen eskailerapean jarrita?

TXEMA: Zu noiz irtengo zain.

MAITE: Eta arratsalde guztian hementxe, ezkaratzean, egoteko asmotan al zeuden?

TXEMA: Ez, gehienez ere beste ordu-laurden bat egongo nintzen alde egin baino lehen.

MAITE: Gauza arraroak egin behar zuk beti, Txema!

TXEMA: Arraroak diozu? Arraroagoa da zure etxera joan den jentilaia hori!

MAITE: Nire etxera?

TXEMA: Zure etxera, bai, hantxe sartu dira eta!

MAITE: Zeintzuk baina?

TXEMA: Jentilaia ederra! Bat sekulako tximekin, ia-ia aurpegia ere ikusten ez zitzaiola... goitik behera beltzez jantzita.

MAITE: (Dardaraz) Amaaa!!!

TXEMA: Bestea, berriz... a zer figura! Ile guztiak tente-tente dituela... galtza beltz, estu batzuekin...

MAITE: Anima galdu bat hau ere!

TXEMA: Eta neska...

MAITE: Beltzez jantzita, jakina.

TXEMA: Bai, baina oso arropa arraroekin.

MAITE: Beste etxeren batera joango ziren.

TXEMA: Ezetz, ba, zuenean sartu direla!

MAITE: Baina... zertan hasi zara orain? Ni bijilatzen?

TXEMA: Ez, Maite, ez! Ez gaizki hartu, baina hona nentorrela topatu ditut, eta, badaezpada ere, zain nengoen.

MAITE: Ai... nire lagunak dira, Txema.

TXEMA: Eta zer egiten dute, orduan, zure etxean?

MAITE: Hara, berriz, gure Sherlock Holmes!

TXEMA: Jo, ea ulertzen duzun... Esan nahi dudana da, zure lagunak izanda, ea zergatik dauden haiek zure etxean eta zu hemen?

MAITE: Ba, nire lagunek ni gabe bizitzen badakitelako.

TXEMA: Adarrik ez jo, Maite!

MAITE: Bale, ondo da! Ez dira nire lagunak. Amona eta ama bahitu dituzten atrakatzaile batzuk dira, eta ni erreskate bila noa.

TXEMA: Joe, Maite!