AMONA: Eskerrak, eskerrak! Oraindik ere bada borondateko pertsonarik bazterretan! Eta zure izena nola da?

CAROLINA: Nire izena?

AMONA: Bai, ala lehen esan didazu? Barkatu, baina nire memoria hau...

CAROLINA: Carolina naiz.

AMONA: Izan ere... bai, bai, Carolina. Ba, pozten naiz, urte askotarako! Aizu, hementxe geratuko naiz ni, mezatarako ordua ere oraintxe dut eta!

CAROLINA: Nahi duzun bezala. Baina lasai, e, Maria Teresa, eta kendu burutik susmo txar guzti horiek, e!

AMONA: Ai, erraza balitz! Baina saiatuko naiz, bai. Gure Jainkoak lagunduko ahal digu konfiantza izaten behinik behin!

CAROLINA: Bai, emakumea; lagunduko ez dizu, ba!

AMONA: Beno, beste bat arte, ba! Estimatzen dizut egin didazun mesedea, zuri eskerrak ez naiz ia busti ere egin!

CAROLINA: Ez daukazu ezer eskertu beharrik, Maria Teresa.