Saiatzen da, baina alfer-alferrik.

AITA: Ba, honekin jai dago!

MAITE: Oinez ez naiz, ba, iristen.

AITA: Hobe! Hartara pare bat gauza gehiago argituko dugu.

MAITE: Argitu? Ba al da oraindik argitu beharrekorik? Nahi baduzu, atzoko bi mutilak aurkeztuko dizkizut. Orduantxe konturatuko zara bene-benetan zure hankasartzeaz.

AITA: Ez, uztazu. Baina...

MAITE: Zer da orain? Gutxienez bigarren klasera iritsiko banintz...

AITA: Zer esaten didazu karta horietaz? Norbaitek idazten dio!

MAITE: Lehen ere esan nizun garbi asko zer pentsatzen dudan horretaz. Bat, uste dut oso gaizki egiten duzula; amaren kartak amarenak dira. Bi, zuri zer axola zaizu amari norbaitek kartak idaztea? Eta hiru, kontu hori argitu nahi baduzu, zuzenean berari galdetzea duzu onena.

AITA: Bale! Bat, kartak nire etxera iristen dira.

MAITE: Amaren izenean.

AITA: Bi, asko axola zait oraindik zure amak egiten duena.

MAITE: Bai... ikusi besterik ez dago!

AITA: Eta hiru, zerorrek esan duzu, duela minutu gutxi, zure amak eta nik ezin dugula elkarrekin hitz egin.

MAITE: Saiatu ezean, nola, ba? Edo, etxean sartzen zaren bakoitzean, builaka hasten bazara? Baina, hara, oso erraza daukazu: gera zaitez egun batean berarekin, eta dena eginda daukazu! Zer apustu? Adio... banoa!

Beheko tinbrea.

TXETE: Tinbrea al zen?

TXUSMA: Horrelako zerbait!

TXARO: Bai, beheko tinbrea!

TXETE: Baietz bera izan!

TXARO: Baina Maitek esan dik...

TXETE: Ni banian...

TXUSMA: Eta bera ez bada?

TXETE: Hi... ospa, zera... badaezpada ere!

TXARO: Beno, gutxienez nor den ikusi arte egon beharko diagu, ba, ezta?

TXUSMA: Horixe!

AMONA: Bai?

AITA: (Beheko interfonotik) Ama, ni naiz.

AMONA: Zer nahi duzu?

AITA: Maritere hor al da?

AMONA: Ez. Onassisekin alde egin du.

AITA: Ama... berarekin hitz egin nahi dut. Ireki ezazu atea.

AMONA: Ez zara, ba, sututa etorriko? Purrustada gehiagoren beharrik ez dugu, gero, e!

AITA: Ez, ama, zaude lasai! Gauza batzuk argitzera nator, horretaraxe bakarrik...

AMONA: Hobe duzu, bai!

AITA: Tira, ireki atea, ama. Gaur ez dago gerrarik!

AMONA: Erraza da, ba, zurekin asmatzea!