Telefonoak "riiiing". Segituan hartu du.

MAITE: Bai? Nor da?

AITA: Kaixo, Maite! Zer moduz?

MAITE: A, zu al zara?

AITA: Bai, ni naiz! Beste norbaiten zain, ala?

MAITE: Ez, ez, keba!

AITA: Ez dakit, ba! Badirudi nik deitzeak tristetu egin zaituela!

MAITE: Bai, zera!

AITA: Neska, sentitzen dut...

MAITE: Ezetz, ba! Zer nahi duzu?

AITA: Zure ama etxean al da?

MAITE: Ez.

AITA: Nola ezetz?

MAITE: Ba, ez dagoelako! Zer nahi duzu esatea?

AITA: Hara! Ba, telenobelak oraintxe amaitzea egin du, eta etxean harrapatuko nuelakoan deitu dut.

MAITE: Ba, alferrik deitu duzu, ba!

AITA: Gauza arraroa!

MAITE: Ba, arraroa ala ez...

AITA: Bale, bale.

MAITE: Ez dakit nora joango zen... Carolinarekin, beharbada...

AITA: Gaurko kapitulua utzita? Ez dut uste!

MAITE: Ea horrela den.

AITA: Ba, telenobelaren zatirik onena galdu du!

MAITE: Baina txorakeria horiek ikusten zu ere?

AITA: Beste zereginik ez neukan eta! Aizu, eta... nahiko interesantea, e! Silvia bere senarrarekin adiskidetu egin da.

MAITE: A, bai?

AITA: Bai. Eta, gainera, ez da batere soluzio txarra, e! Neroni ere ia konbentzitu nau!

MAITE: Horixe besterik ez dugu behar, zu ere horrela hastea! Zer? Etortzen denean deitzeko esango al diot?

AITA: Ez, ez! Horixe bakarrik komentatu nahi nion. Hots egingo diot beste momenturen batean.

MAITE: Nahi duzun bezala.

AITA: Agur.

MAITE: Adio!

Telefonoa eskegi du.

MAITE: Hauxe entzutea bakarrik falta zitzaidan, gaurko eguna ondo bukatzeko!