MAITE: Bota galdera.

AITA: Zure ama da... Azkenaldi honetan ez dakit zer dabilen.

MAITE: Hori ez da galdera bat.

AITA: Badu zerbait.

MAITE: Zer, ordea?

AITA: Ez dakit, ez dakit...

MAITE: Zer pasatzen da, ba? Aizu, aita, begiratuko al duzu aurrera, mesedez? Berdin-berdin entzungo dizut...

AITA: Kezkatuta nago.

MAITE: Kezkatuta zu?

AITA: Ez naizela txantxetan ari, Maite!

MAITE: Esazu, ba! Behingoagatik! Zortzi eta erdietan hasten zait lehen klasea, eta esan beharrekoa esazu..., baina azkar!

AITA: Karta bat jaso dut.

MAITE: Ooo!

AITA: Benetan.

MAITE: Faktura bat.

AITA: Ez, ez; askoz ere okerragoa.

MAITE: Tira! Faktura baino karta okerragorik izaten al da?

AITA: Bai.

MAITE: Eta karta horrek ba al du amarekin zerikusirik?

AITA: Nik nahi baino gehiago...

MAITE: Amaren karta bat delako...

AITA: Ez, maitea, ez; amarentzako karta bat delako.