Kotxean doaz aita-alabak.

AITA: Katxis la mar!

MAITE: Zerbait ahaztu?

AITA: Bai...

MAITE: Hementxe jaitsiko naiz nahi baduzu, e, oraindik oinez joateko astia badaukat eta!

AITA: Ezta pentsatu ere! Klasera eramango zaitudala esan dut, eta horixe egingo dut.

MAITE: Esan nahi dut... zerbait garrantzitsua ahaztu bazaizu, ez nukeela nahi...

AITA: Ez, ez...

MAITE: Benetan... nirekin ez daukazu inongo konpromisorik...

AITA: Zurekin daukat, ba, daukadan konpromiso bakarra!

MAITE: Ezetz, ba! Gera zaitez hementxe.

AITA: Gainera... ahaztu zaidana...

MAITE: Zer da ahaztu zaizuna?

AITA: Gasolina.

MAITE: Hori ahaztu al zaizu?

AITA: Bai, depositua betetzea!

MAITE: Ba, ez dakit zure ohiko trukuren bat den ala ez, baina nirekin jai daukazu! Pezetarik gabe irten naiz etxetik.

AITA: Hori da gutxienekoa! Nik badaukat...

MAITE: Baina, gasolina bila eta hasi behar baduzu, ez naiz klasera iritsiko.

Isilunea.

AITA: Beraz, pezetarik ere ez!

MAITE: Ezta xentimorik ere!

AITA: Lastima!

MAITE: Gezurra dirudi, aita! Orain ere nor eta ni zuri errietan! Beti igual ibili beharra ere!

AITA: Errietarik ez, Maite! Zertarako dira, ba, seme-alabak, gurasoak zaintzeko ezta?

MAITE: A, jakina! Baina bazara, ba, zu ere bat, norbait zaindu behar eta! A zer-nolako gurasoa!

AITA: Ez, ba, maitea! Ez zaitezela nolakoa naizen esaten hasi!

MAITE: Bale!

AITA: Ez daukat, ba, beste buruhausterik azkenaldi honetan!

MAITE: Esan dizut sosik ez daukadala!

AITA: Ezta beti diru eske etorriko banintzaizu ere!

MAITE: Beti ez, baina gehienetan bai, e!

AITA: Hara! Batzu-batzuetan, horrelako gauzak esaten dituzuenean, Maite, badirudi munduratu zintuztenei bihotza jartzea ahaztu zitzaiela.

MAITE: Gezurrik esan ez badidate, horretan zuk ere izana izan behar duzu parte txikiren bat...