Taberna-giroa.

TXARO: Eta, orduan, rolloa dun, ba, betikoa...

MAITE: Ea... eta nik zer pintatzen dinat historia horretan?

TXARO: Joe, Maite! Batzuetan hiri ere kostatzen zain gauzak entenditzea, e?

MAITE: Lokal faltan zaudetela, eta?

TXARO: Ba, pentsatu besterik ez daukan, hire etxea hain handia denez...

MAITE: Ez...

TXARO: Handia dun...

MAITE: Ez hunan, ba, pentsatuko...

TXARO: Bai, hantxe entseguak egitea! Zergatik ez?

MAITE: Hi ez hago burutik sano, Txaro!

TXARO: Jo, Maite! Azkeneko irtenbidea! Hik ezetz esaten badidan, akabo! Adios nire antzerki-taldea eta nire asmo guztiak!

MAITE: Baina... baina ni ez naun bakarrik bizi!

TXARO: Bazekinat hori...

MAITE: Ez horrela begiratu, Txaro...

TXARO: Nire etxean gehiago gaitun. Hik gutxienez ez dauzkan bost anai-arreba, eta horietatik hiru langabezian, nik dauzkadan bezala...

MAITE: Ez, hori egia dun...

TXARO: Eta hik....

MAITE: Baina amona zeukanagu etxean!

TXARO: Zer apustu, amonari ondo iruditu baietz? Beti kexa izaten ez dun, ba? Hara jendez inguratuta egoteko aukera ederra!

MAITE: Txaro, benetan, itxurarik gabeko kontua iruditzen zaidan!

TXARO: Sala ondoko gela hura hutsik edukiko duzue oraindik...

MAITE: Bai, hutsik zegoen, baina...

TXARO: Hantxe sartu, eta batere molestatu gabe... Ez soinu eta ez ezer, kinkik atera gabe egingo dizkinagu guk egin beharrekoak! Ikusiko dun... Benga, esaidan baietz, neska!

MAITE: Bale, ondo zion. Baina ez dinat ezer agintzen, e? Etxean komentatuko dinat bai, eta ea beste biek zer esaten duten; azken batean, neroni naun eta etxean gutxien egoten naizena!

TXARO: Baina bai etxeko prakadun bakarra ere!

MAITE: Balio didanagatik!

TXARO: Ai, Maite! Hi haiz gure salbazioa. Emaidan muxu bat! Umm!

Muxu ozen bat ematen dio.

MAITE: Txaro! Ken hadi gainetik!

TXARO: Bila ibilita ere, ez dinat mundu osoan hi bezalako lagunik aurkituko!

MAITE: Entendiko dun hik, berriz ere, teatro-kontutan ni bezalako tuntunekin bahabil!

TXARO: Tuntun azkarra haiz hi!

MAITE: Baina beti tonto!

TXARO: Ezetz, Maite!