Atean jo dute. Maite arrautzak frijitzen ari da.

MAITE: Pasa, aita, irekita dago!

AITA: Kaixo, laztana, zer moduz? Umm... a zer-nolako itxura daukaten arrautza horiek! Niretzat al dira?

MAITE: Ez, amonarentzat.

AITA: Lastima! Nik neukan gose-punttua eta...

MAITE: Tira! Eseri zaitez hor, oraintxe jarriko dizkizut eta...

AITA: Ai...! Zer egingo ote nuke nik, zu bezalako alabatxo bat ez banu... Umm!

Musu ozen bat eman dio.

MAITE: Musurik gratis ematen, behintzat, ez zenuke lanik izango. Eseri! Hori da gizonaren itxura! Nondik zatoz goizeko ordu hauetan?

AITA: Ai! Lur jota nago, maitea! Gau osoa bulegoan pasatu behar izan dut.

MAITE: Berriro bota al zaituzte pisutik?

AITA: Ez dago beldurrik! Pedro pisutik bota?

MAITE: Pedro, akaso, ez; baina zu...

AITA: Ni naiz Pedro, txo!

MAITE: Seguru al zaude?

AITA: Bai, politta, bai! Nire azukre-koxkor hori!

MAITE: Ez daukazu losintxan hasi beharrik. Arrautzak prest daude, eta, ni preparatzen naizen bitartean, horiekin konpondu! Zer... klasera eramango nauzu, ez?

AITA: Jakina, ba! Zertara etorri naizela uste duzu? Nire alaba maitea unibertsitatera eramatera... harro asko, zera!

MAITE: Ez naiz ni berehala zutaz harrotuko!

AITA: Beldurtu egiten nauzu, Maite! Zure ama dirudizu!

MAITE: Ez da harritzekoa! Biok izen bera dugu; eta hori gutxi ez, haren alaba!

AITA: Portzierto, non sartu da?

MAITE: Ohean...

AITA: Galdetzea gehiago egin dut! Ez du, ba, gaitzen bat edo izango?

MAITE: Gaitz asko, baina erremediorik gabekoak denak!

AITA: Ez..., azaltzen naizen bakoitzean baditu eta sekulako logureak! Baina, beno... betikoa, ezta?

MAITE: Segituan nator, ilea lehortu bezain pronto! On dagizula!