MAITE: Xelebrea amorantea!

AITA: Zergatik xelebrea?

MAITE: Bistan dago, ba! Haren amorantea izanda, nola ez daki juxtu-juxtu non bizi den? Edo zer dela eta idatzi behar dizkio bere kartak okerreko zuzenbide batera, lehengo bere etxe zaharrera?

Amona inguratu zaie.

MAITE: Ixo, ixo! Badaezpada ere, amona da eta!

AITA: Keai, ama! Zer moduz?

AMONA: Zuek segi zuenean.

MAITE: Kontu-kontari ari ginen.

AMONA: Segi, ba, horretan.

AITA: Zer berri?

AMONA: Zaharrak berri!

MAITE: Hementxe eserita geratu behar al duzu?

AMONA: Ez badugu molestatzen, behintzat...

AITA: Ni banoa, ba, joan beharra daukat.

AMONA: Aizue, ez naiz zuengatik etorri, e! Bi minutu baino lehenago hemen izango da erregina hori, Carolina erregina!

AITA: Carolina erregina?

MAITE: Amaren laguna, aita!

AITA: A, hori al da erregina?

AMONA: Erregina! Berak bai uste! Erreginatik baino sorginetik gehiago du honek!

MAITE: Ikusi ere ezin du egin!

AITA: Beno, beno, hobe izango dut joatea...

MAITE: Nahi duzun bezala. Nik ere berehalaxe joan behar dut.

AMONA: Ni azaltzea nahikoa denok ihesi joateko!

AITA: Etzazu horrelakorik esan, ama!

AMONA: Zu aurrena zarela, gainera!

AITA: Ama...

AMONA: Ez niri horrela begiratu! Ezagutuko ez bazintut, tunante hori!

MAITE: Alferrik ari zara, aita! Batzu-batzuetan honen memoriak ez du zurearen inbiriarik!

AITA: Ikusten dut bai! Baina berari komeni zaionean bakarrik, e! Beno, ba... banoa, ondo segi, halako batean azalduko naiz.

MAITE: Bai... bihar arte, aita! Adio!