TXEMA: Zer?

MAITE: Begira-begira!

TXEMA: Zer? Nora?

MAITE: Han, han! Begira... han doan hura, Txema...

TXEMA: Bai.

MAITE: Ez al da amona, gure amona?

TXEMA: Aizu, badu antza! Bera dela esango nuke, gainera!

MAITE: Noski baietz!

TXEMA: Bai, bai, bera da.

MAITE: Ez da posible!

TXEMA: Paseatzera irtengo zen.

MAITE: Paseatzera? Gure amona ez da inoiz paseatzera irteten!

TXEMA: Gaur, behintzat, bai; hara hor!

MAITE: Aizu, eta zer du, ordea, horrek batera eta bestera begira?

TXEMA: Zerbaiten beldur ote den esan liteke, ezta?

MAITE: Bai, inork ikusterik nahiko ez balu bezala!

TXEMA: Horrelako zerbait, bai.

MAITE: Zer ote dabil?

TXEMA: Neska, neska, utziozu!

MAITE: Hauxe gauza arraroa!

TXEMA: Ez da hainbesteraino!

MAITE: Ordu hauetan, gainera!

TXEMA: Adineko jendearekin badakizu! Gure aitona ere gutxien uste duzunean irteten da buelta bat ematera.

MAITE: Ezin dut, ba, sinistu!

TXEMA: Haize pixka bat hartzeko gogoa etorriko zitzaion.

MAITE: Goizeko orduotan?

TXEMA: Bederatziak. Ez da haizea hartzeko ordurik egokiena ere, baina...

MAITE: Bederatziak? Ez naiz klasera iristen! Ez naiz, ba, amona zertan dabilen jakin gabe geratuko!

TXEMA: Zurekin joango naiz!

MAITE: Ez, ez, alde! Zoaz lanera!

TXEMA: Lagunduko dizut!

MAITE: Ezta pentsatu ere, Txema! Utzi amona nire kontu, eta zuk, badaezpada ere, hobe izango duzu bulegora joan eta hango lanik ez galtzea.

TXEMA: Baina...

MAITE: Segi hemendik! Eta beste inbenturen bat asmatzen duzunean, abisatu; bale?

TXEMA: Orduan, amonarentzako honek...

MAITE: Amonarentzako inbentu horrek ezer ez, Txema. Horrekin ez zoaz inora. Ez da zu desilusionatzeagatik, baina uste dut... Beno, banoa, banoa amona galdu baino lehen!