MAITE: Nora ote doa amona? Iheska... Iheska doa, gainera! Sorgina halakoa! Ez ote zait niri pertsona normal bat parean tokatuko!

Bat-batean Carolina inguratu zaio.

CAROLINA: Maite!

MAITE: Normal bat, gero...! Egun on, Carolina! Zer moduz?

Bi musu masailetan.

CAROLINA: Oso arduratuta nago, Maite. Zer zabiltza ordu hauetan?

MAITE: Ba, klasera nindoan, baina... berandu samar zela eta...

CAROLINA: Aizu, laztana, ez da hau tokirik egokiena kontu hauetaz hizketan hasteko, baina oso arduratuta nauka zure ama horrek: lehen nire preokupazioekin nahikoa ez dela... oso arduratuta, ordea, e!

MAITE: Zer du, ba?

CAROLINA: Atzo bertan ere malko bizian topatu nuen zuen etxera joanda.

MAITE: Bai, nik ere ikusi nuen.

CAROLINA: Eta jakin badakit gajoak asko sufritzen duela.

MAITE: Bai, telenobelak ikusten jartzen da, eta...

CAROLINA: A zer-nolako bizimodua tokatu zaion! Ez da nirearen parekoa, badakit, ni askoz hobeto bizi naiz... Ba, atera kontuak... ni gaizki bizi banaiz, bera nola bizi den!

MAITE: Zergatik ez dugu lasai-lasai kafetxo bat hartzen?

CAROLINA: Ez dakizu nola eskertuko nizukeen! Gainera, norbaitekin hitz egin beharra daukat. Berarenganaino iristen saiatzen naiz, baina ezin... ezin! Erabat ixten baitu bere burua.

MAITE: Ba, guzti hori eta beste zerbait ere argitu beharra daukagu, Carolina.