Bi musu ozen masail banatan.

CAROLINA: Maitea, horiek dira begi-zuloak!

AMA: Eskerrak etorri zaren, Carolina!

CAROLINA: Zer gertatzen da?

AMA: Depresioak jota nago.

CAROLINA: Zer moduz gaurko entrebista, e?

AMA: Ondo baina...

CAROLINA: Ea, lasai! Oraintxe hitz egingo dugu, baina lehendabizi, bihotza, kafetxo bat behar dut. A, ez pentsa zu baino hobeto nabilenik!

AMA: (Altu samar) Ama! Kafe bat jarriko al dio Carolinari, mesedez? (Normal) Baina goazen nire gelara... han lasaiago hitz egingo dugu!

CAROLINA: Ene, ene! Gaurko eguna ere, neska! Goiz-goizetik hasita gainera! Lehenengo Rosa Marirekin... ez dago eskubiderik!

AMONA: (Imitatuz) Ama, kafe bat jarriko al dio Carolinari, mesedez?

MAITE: Oraintxe daukazu aukera ederra zertaz aritzen diren jakiteko.

AMONA: Kafea atez kanpo uztea nahi izaten dute.

MAITE: Ba, zuk ateari bultza, eta sartu!

AMONA: Horien txoro-kontuak entzutera? Ezta pagatuta ere! Badaukat nik zeregina! Zuk ez al duzu laguntzarik behar?

MAITE: Ez, amona ez. Marijoseren umeak oraindik oso txikiak dira, eta ez didate hainbesteko lanik ematen.

AMONA: Ipuinak kontatzea duzu onena. Badakizu, txikitan kontatzen nizkizun ipuin haiexek...

MAITE: Zure kontu zahar haiek, ezta? Baina, ez pentsa, gauerako neka-neka eginda egoten dira, eta, berehalaxe, plaxt!, erortzen dira...

AMONA: Gaixoak!

MAITE: Baina gerra pixka bat ere ematen didate, e! Hara! Gaur ere Marijoserekin hitz egin, umeak bainatu, pijama jantzi, afaria eman... eta gero gerokoak, ohera bota arte.

AMONA: Bai, bai! Ez dakit oraingo umeak zaintzen asmatuko nukeen! Hobeko nuke, noski, neskame-lanetan, hementxe egotea!

MAITE: Baina bi horiei kaferik eman beharrik gabe!

AMONA: Eman beharko diet, ba!

MAITE: Pentsatzen dut, bai! A! Beste kontu bat, joan aurretik...

AMONA: Bai...