MAITE: Gogoan al duzu Txaro?

AMONA: Txaro... Txaro...

MAITE:Bai, amona, txikitako nire laguna! Etxe zaharrean bizi ginenean ia beti han izaten genuen hura.

AMONA: Ez naiz, ba, jabetzen.

MAITE: Jesus! Ez al zara akordatzen behin zure armariotik han zeneuzkan soineko guztiak atera, eta biok jostatzen nola ibili ginen?

AMONA: Memoria zahar hau!

MAITE: Esaten dut, ba, nik, nahi duzunean bakarrik zuk memo...

AMONA: A, baita, baita! Oraintxe gogoratzen naiz! Ez al zen hura, gainera, Granadara ezkondu?

MAITE: Granadara ezkondu?

AMONA: Bai, hango torero batekin, edo...

MAITE: Torero batekin? Nor?

AMONA: Zure lagun bat, ezta?

MAITE: Nire lagun bat? Baina, baina, amona... nik ez daukat Granadara ezkondutako lagunik, nik dakidala, behintzat!

AMONA: Ez dakit, ba! Zure memoria hori ere...

MAITE: Nola ahaztuko zait, ba, horrelako gauza bat? Ai, ama! Badakit, gainera! Zu nire amaren lagun batez ari zara, baina hura ez zen toreroa!

AMONA: Noski hura ezetz! Haren senarra zen toreroa!

MAITE: Utz dezagun! Ez bata eta ez bestea; inor ez zen toreroa. Txaroz ari gara, amona!