Telefonoa berriro joka.

AMA: Maite! Maite! Baina non demontre sartu da neska hau? Ez al duzu telefonoa entzuten? Azkenean hau ere nik!

Hartu egin du.

AMA: Bai?

CAROLINA: Kaixo, Maritere!

AMA: A, Carolina, zu al zinen?

CAROLINA: Ui! Nor nahi duzu, ba, izatea?

AMA: Ez, ba... normalean dei guztiak nola Maiterentzat izaten diren...

CAROLINA: Ba, neu nauzu, ba!

AMA: Ederki! Aizu, Carolina...

CAROLINA: Oso egun txarra gaurkoa ere.

AMA: Egun txarra? Ai, nire tokian bazeunde, jakingo zenuke zer den egun txarra! Buruko minak puskatzen, Carolina, puskatzen, e!

CAROLINA: Ni bezalaxe, orduan.

AMA: Jesus! Ez dugu, ba, gaitzen bat izango?

CAROLINA: Ez dut uste, larririk ez, behintzat, laztana!

AMA: Ni preokupatzen hasita nago!

CAROLINA: Aizu, laztana... zera, gaur ez daukat, ba, joaterik!

AMA: Baina, Carolina!

CAROLINA: Ez, ba, bihotza. Gaur nahiago dut arratsalde guztian ez jaikitzea, badaezpada ere!

AMA: Aizu, baina... oso gaizki nago, Carolina!

CAROLINA: Sendatuko zara, ikusiko duzu!

AMA: Nola esan dezakezu hori?

CAROLINA: Uste dut gaurko kapitulua oso ona dela!

AMA: Nork esan dizu?

CAROLINA: A! Txori txiki batek, Maritere! Gaur ez bada bihar, Luzio Silviaren ondora itzuliko omen da!

AMA: Ez da egia!

CAROLINA: Bai, bihotza, bai! Ikusiko duzu. Eta deskantsatu, e, deskantsatu!

AMA: Saiatuko naiz, saiatuko naiz! Aizu, orduan, bihar etorriko zara, ezta?

CAROLINA: Ba, ni ere saiatuko naiz, laztana. Adio!

AMA: Agur bai!

Telefonoa eskegi du.

AMA: Luzio Silviarengana berriz... Nork sartu ote dio ziri hori gajoari? Hobe bai!