Telefonoak "riiiiing" berriro. Hartu egin du.

AMONA: Nor da?

AITA: Kaixo, ama! Pedro naiz.

AMONA: Eta?

AITA: Gogoratzen al zara nor naizen?

AMONA: Gogoratuko ez naiz! Txoratzen hasi al zara, edo zer?

AITA: A, beno... Aizu, Maite hor al da?

AMONA: Bai, baina alferrik, ez dago telefonoa hartzeko moduan.

AITA: A, ez?

AMONA: Ez, ikasten ari da.

AITA: Esaiozu ni naizela.

AMONA: Ez diot esango.

AITA: Eta berarekin hitz egin beharra daukadala.

AMONA: Beste egunen batean beharko du. Gaur oso lanpetuta dabil. Adio, Pedro!

AITA: Ama!

Eskegi egin du.

AMONA: Zer uste du horrek! Edozein momentutan edonor molesta dezakeela?

Telefonoa berriro isildu ere egin gabe.

AMONA: Aparatu hau inbentatu zuena ere! Sikiera soinurik gabekoa balitz... Bai, nor da?

TXEMA: Kaixo! Aizu, Maite etxean al da?

AMONA: Segun.

TXEMA: Beno, ez dakit nitaz gogoratzen zaren... Txema naiz.

AMONA: Txema, Txema...

TXEMA: Bai, lehengo egunean horra joan, eta egongelan zain egon nintzen hura.

AMONA: A, baita, gainera! aberats-itxurako mutil majo hura. Itxaron momentu bat, mesedez.