Taberna berean.

MAITE: Kaixo, aita! Egun on!

AITA: Zer egiten duzu zuk hemen?

MAITE: Ikusi egin zaitut, eta egun onak ematera etorri naiz.

AITA: Ez dut bat ere lorik egin, Maite. Lur jota nago!

MAITE: Zerbait badakit bai...

AITA: Jakin nahi nuke zer kontatu dizuten sorgin horiek.

MAITE: Ba, atzo gertatu zena, gutxi gorabehera.

AITA: Zure bila etorri naiz, zu eramatera.

MAITE: Pentsatu dut, bai.

AITA: A, bai?

MAITE: Bai.

AITA: Eta? Ondo iruditzen al zaizu?

MAITE: Zergatik ez, ba?

AITA: Lehen ez zenuen inoiz nahi izaten eta!

MAITE: Noiz eman dizut ezezkorik nik zuri?

AITA: Beti, Maite, beti! Zerorrek erabaki zenuen ama eta amonarekin geratzea ere!

MAITE: E! Baina nora eramatekotan etorri zara?

AITA: Etxera, nire etxera, nirekin batera bizi zaitezen.

MAITE: A, ez! Hori ez!

AITA: Ikusten? Banengoen, ba, ni!

MAITE: Zergatik, ordea, orain, bat-batean, zure etxera eraman nahi hori?

AITA: Bat-batean? Ba, zuk etxe horretan minutu bat gehiago egiterik ez dudalako nahi! Jakin nahi nuke gaixo horrek zer pasa behar izan duzun!

MAITE: Mesedez, aita! Zergatik ez nauzu klasera eramaten? Bizpahiru gauza argituko dizkizut bidean.

AITA: Ez, ezta pentsatu ere! Hartu zure gauzak, eta goazen etxera!

MAITE: Hau da nire etxea!

AITA: Ez, Maite. Ez dizut horra itzultzen utziko!

MAITE: Behartu egin behar al nauzu?

AITA: Beste erremediorik ezean, hori ere bai!

MAITE: Goazen kotxera, eta hitz egin dezagun.

AITA: Ez dago zertaz hitz egin behar handirik.