Kaleko giroa.

TXEMA: Maite!

MAITE: Keai, Txema!

TXEMA: Hauxe kasualitatea, neska! Batzuetan hilabeteak egiten ditugula elkar ikusi gabe, baina...

MAITE: Bai, mutil, beste batzuetan egunero topo egiten dugu.

TXEMA: Aizu...

MAITE: Berandu zoaz lanera!

TXEMA: Beno, berandu ez da oraindik.

MAITE: Ba, ni berandu noa, ba, klasera.

TXEMA: Pixka batean lagunduko dizut, ez bazaizu inporta.

MAITE: Ez, gizona.

TXEMA: Eta? Zer moduz iritsi zinen etxera?

MAITE: Blai-blai eginda; eta, gainera, aitarik ez etxean.

TXEMA: Alfer-bidaia, orduan?

MAITE: Ba, bai.

TXEMA: Nirekin denbora aprobetxatu besterik ez eta!

MAITE: Hasi al gara? Gogorra duk goizean goizetik horrela hasi nahi izatea!

TXEMA: Gau osoan ez dut lorik egin.

MAITE: Alto! Lo-problemak dituen lagunik ez dut nahi gero nik!

TXEMA: Ez, lasai! Ez da zuregatik.

MAITE: A, beno, orduan, igual dio!

TXEMA: Ez... txorakeria bat dela pentsatuko duzu, baina...

MAITE: Zer zaude, ondoezik?

TXEMA: Ez, aitona...

MAITE: Gaixorik al dago?

TXEMA: Bai, zera! Hori sinistarazi nahi izaten digu, baina, keba! Hartuko genuke besteok hark daukan osasuna!

MAITE: Eta orduan?

TXEMA: Ba, horixe.... bart gauean ere kalera irten, eta... hor ibili dela porai... ez dakit zer ordu arte!

MAITE: Zaude isilik! Gure amona ere horrelaxe ibiltzen da, gizona! Eta atzo... beno, gaur, gaur goizean azkeneko aldiz. Goizeko ordu bietan etxeratu da!

TXEMA: Umetu al dira, ba, denak?