Kristaletik "tiki-tik" egin dio.

MAITE: Aita! Zer egiten duzu hor?

AITA: (Leihoa jaitsiz) Nora joanik ez, eta hementxe geratu naiz.

MAITE: Zer gertatzen da orain?

AITA: Ezer ez. Egin dut zuk esandakoa.

MAITE: Zer egin duzu?

AITA: Etxera joan, eta berarekin hitz egin.

MAITE: Amarekin? Bejondeizula! Pozten naiz. Eta?

AITA: Eta? Okerrago geratu naizela. Horixe!

MAITE: Zer esan dizu, ba?

AITA: Ezer ez. Kartak irakurri nahi dituela.

MAITE: Ui! Eta zer espero zenuen esatea?

AITA: Ez dakit; baina hori ez, behintzat!

MAITE: Jakin beharko du, ba, norenak diren edo?

AITA: Berak ere ezer ez daki eta! Inorekin ez omen dabil!

MAITE: Horregatik, ba! Baina zer demontre deskubritzea uste zenuen, ordea?

AITA: Joe! Berak zer edo zer jakin beharko du, ba? Nahi eta nahi ez jakin behar nork idazten dion!

MAITE: Eta nola nahi duzu jakitea, idatzi diotenik ere ez baldin badaki?

AITA: Baina kartek esaten ez dute, ba, elkar ikusten dutela? Ez da nik asmatua!

MAITE: Ba, ez dakit. Baina horrela jarrita ez duzu ezer aurreratuko! Ez al zarete haserretu?

AITA: Ez gehiegi.

MAITE: Asko da hori, aita, asko! Xanpain pixka batekin zelebratzeko lain bai!

AITA: Bai, hori esan zuk, gainetik! Gustatuko litzaiokeela esan ez dit, ba! Pagatu ere egingo omen lukeela, alajaina!

MAITE: Hara, hara! Ikusten al duzue? Frantses on horietakoren bat edan beharko duzue oraingo honetan? Moët Chandon edo horrelakoren bat.

AITA: Isilik zaude, isilik! Amoranteren batek kartak idaztea pagatuko omen luke eta, ez xanpaina edatea!

MAITE: Banengoen, ba, ni! Aizu, baina, amodiozko kartak ere badira belarrondoko bat adinakoak, e! Hartuko nituzke neronek ere pozik asko!

AITA: Beno, beno, nahikoa dugu! Hobe nuen eman ez banizkion! Hartara, bere berririk ez zuen izango, eta kitto!