TXARO: Ba, nik ez dut txintik entzuten.

TXETE: Gauza arraroa!

TXUSMA: Zergatik arraroa?

TXARO: Ez zien, ba, biei zerbait egingo?

TXUSMA: Ez hadi pelikulak inbentatzen hasi, e!

TXARO: Pelikulak? Atzo etorri zen bezala etorri, eta gaur soinu bakar bat ere ez... Ez zekiat, baina... ez zaidak oso normala iruditzen.

TXUSMA: Ez, egia dun; berez, ez dun oso normala. Baina lehentxeago herorrek esan ez dun, ba, etxe, honetan normalak ez diren gauza asko gertatzen direla?

TXARO: Bai, hori egia duk!

TXETE: Ni oraintxe ere beldurrez niagok, ba!

TXUSMA: Hara hemen, egiazko gizakiaren aitorpena!

TXETE: Hik egin ezak barre, baina etxe honetan zerbait gertatzen bada edo ero horrek zerbait egiten badu, gure kulpa egingo ditek denek.

TXARO: Beno... gu, disimuluan, pasillora irtengo gaituk. Zerbait gertatu dela? Isil-isilik hanka egingo diagu lehenbailehen. Ez dela ezer gertatu? Orduan, normal-normal agurtu, eta bihar itzuliko garela esango zieagu!

TXETE: Ni ez naun ausartzen. Itxura honekin inork ez zigun sinistuko. Denen aurrean gu errudun!

TXUSMA: Eta berak esan, gainera!

TXETE: Egia duk eta! Txima hauek ikustea bakarrik nahikoa ditek, gu errudun jotzeko!

TXUSMA: Alde batera arrazoi duk! Lehen ere behin baino gehiagotan gertatu izan zaidak, ezer egin ez eta, nire itxura hau dela eta, kulpa guztiak neronek jaso beharra!

TXARO: Ea, mutilak. Neroni hasi nauk, baina uste diat gauzak urrutiegi eramaten ari garela.

TXUSMA: Urrutiegi? Txetek arrazoi din. Edozer gauza gertatuta ere...

TXARO: Baina, ea, zer gerta zitekek?

TXUSMA: Ez zekinat. Igual atsoa akabatu din.

TXARO: Etzak horrelakorik esan!

TXETE: Ez diat uste.

TXUSMA: Zer ez duk uste?

TXETE: Akabatu izan balu, oihuren bat edo garrasiren bat edo... zerbait entzun behar geniakeen hemendik, ezta?