CAROLINA: Kuriosidadea, zergatik?

AMA: Ba, bere ustez, nik karta horiek nork idazten dizkidan badakidalako!

CAROLINA: Baina zuk ez jakin, ordea, ezta?

AMA: Horixe ezetz! Eta horixe, gainera, harrigarriena! Behin baino gehiagotan esaten dit kartetan, eta hitzez hitz esango dizut, behin baino gehiagotan esaten dit "elkarrekin egon ginenean" edo "begiratu zenidanean" eta horrelako kontuak. Eta ni ez jabetzen, berriz, Carolina! Ezin jabetu nor izan daitekeen!

CAROLINA: Hitz horiek esateko... politak kartak, horraatik!

AMA: Politak? Politak, Carolina? Silviari Luciok idazten dizkionen inbiriarik gabekoak!

CAROLINA: A, ba, deskubritu beharko dugu, ba, Maritere, nor den zure ezkutuko Romeo hori!

AMA: Beste ametsik ez daukat, Carolina, momentu hauetan!

CAROLINA: Igual da, gainera, zuri komeni zaizun norbait, bihotza...

AMA: Ez ezazu dudarik egin! Horrelako kartak idazten dituena, edonorentzat komenigarri, Carolina! Horrek... horrek esaten dituenak, hain... hain hitz egokiak...