Kanpoko atea itxi da, eta Maite sartu.

MAITE: Ama! Amona! Iritsi naiz!

AMONA: Kaixo, Maite! Zer moduz?

MAITE: Beno, hobeto...

AMONA: Etorri dira zure lagun horiek. Oso sinpatikoak... beno, egia esan, bati aurpegia ikusi ere ez zaio egiten, baina...

MAITE: Noiz etorri dira?

AMONA: Zu joan eta berehalaxe. Hortxe daramate goiz osoa.

MAITE: Amak ba al daki?

AMONA: Ba, goizean topatu ditu... bihotzekoak eman ez dioenean! Haren erretolika... ez dela isilduko! Ezagutzen duzu.

MAITE: Bai, pentsatzen dut bai!

AMONA: Prest daukat bazkaria.

MAITE: Ene, lanerako zaude gaur!

AMONA: Norbaitek egin behar!

MAITE: Oraintxe nator. Txaro eta bere lagunak agurtzera noa.

MAITE: Keai, zer moduz?

TXARO: Epa, Maite! Goiz osoa hementxe zeramanagu!

MAITE: Amonak esan zidan, bai. Eta, zer moduz?

TXARO: Primeran, oso ondo! Ee... Txusma eta Txete... ezagutzen ditun, ezta?

MAITE: Bai, bistaz bai. Kaixo!

TXETE: Epa!

TXUSMA: Zer moduz?

MAITE: Eta, denbora askorako lana?

TXARO: Ba, ez dinat uste. Bizpahiru astetan dominatuko dinagu!

TXETE: Hainbeste denbora?

TXUSMA: Bai, bizpahiru aste! Zer, ba?

TXARO: Ez duk denbora asko, Txete!

MAITE: Beno, bazkaltzeko asmorik?

TXARO: Ba, oraintxe geundenan atsedentxo bat hartzekotan.

MAITE: Hi, mahaia prest zeukanagu, nahi baduzue.

TXARO: Ez, ez... lasai!

TXUSMA: Lasai? Bera onena, gainera, zergatik ez, ba?

TXARO: Ez. Txusma. Kanpoan jango diagu.

MAITE: Ui, nahi duzuen bezala!

TXARO: Bai, bai, hobe izango dun! Gaizki iruditzen ez bazain, arratsaldean hemen gaitun berriz.

MAITE: Oso ondo!

TXARO: Beno, gero arte, orduan!

MAITE: Bai, gero arte!