TXEMA: Aizu, zer zaude? Umore txarrean?

MAITE: Ez.

TXEMA: Joe, ezetz!

MAITE: Oraindik ez didazu erantzun!

TXEMA: Ez zaitez nire aitona bezala hasi!

MAITE: Esan, ba, orduan...

TXEMA: Ez dut hitz bat ere esateko asmorik!

MAITE: Ba, adio, Txema!

TXEMA: Bale, ondo da! Bai! Hori da erantzuna. Egun hauetakoren batean deklaratzeko asmoa nuen... Baina, hara, horrela eginez, sorpresa baten emozio guztia kendu diozu!

MAITE: Tira! Ez zara hain milindris izango!

TXEMA: Horixe behar dugu.

MAITE: Hitz egingo al duzu garbi?

TXEMA: Aizu, maja! Begira... nik ez daukat eztabaidatan batere denbora galtzeko gogorik, e! Beraz, aklaratzen zarenean, abisatu! Bale?

MAITE: Baina, zertaz nahi duzu aklaratzea, ez badidazu ezer esaten?

TXEMA: Begira! Nik gauza bat bakarrik dakit: ni zurekin oso gustura egoten naizela. Ez dakidana da zu zeu ere nirekin hala egoten zaren ala ez! Beraz, oso erraza daukazu: baietz uste baduzu, edo, behintzat, hala uste duzunean, nirekin gustura egoten zarela, hots egin, eta kitto! Bale?

MAITE: Eta kafea?