Kotxean doaz oraindik aita-alabak.

MAITE: Amarentzako karta bat, beraz.mm

AITA: Hori da!

MAITE: Orduan, ez dakit zerk kezkatzen zaituen!

AITA: Izan ere...

MAITE: Baina, aita! Ez bazara ausartzen, neronek emango diot.

AITA: Ez da hori kontua!

MAITE: Aizu, aizu, zaude piska bat! Ez da, ba, izango karta soil bat baino gehiago...

AITA: Bai.

MAITE: Ea, aita, misterio-aurpegirik ez, e! Eta argitu ditzagun gauzak... Ez zenuen, ba, karta hori irakurriko?

AITA: Ba, bai; ez dut uste hain arraroa denik! Azken finean, zure ama nire emaztea da, ezta?

MAITE: Lehen izango zen, ez orain!

AITA: Hori bizi guztirako izaten da!

MAITE: Nork eta zuk hori esan, aita?

AITA: Egia da eta! Karta ikusi nuenean...

MAITE: Ikusi zenuenean...? Ez al dakizu inoren kartarik ez dela irakurtzen? Zer diktadura da hori, aita? Zer pentsatu behar du amak?

AITA: Soss! Beti berdin! Zurekin hizketan hasten naizen bakoitzean batez besteko kontutan amaitu behar beti! Ni aita eta zu alaba? Ba, ez, gure etxean zu aita eta ni...

MAITE: Zu ume bat! Horixe, umeak baino okerrago! Gizon eta aita izateko partez... horixe ume bat!

AITA: Beno, beharbada, arrazoi duzu; baina kartarekin zer egin behar dugu?

MAITE: Ba, berriro sobrea ondo-ondo pegatu, eta amari eman.

AITA: Ez horixe!

MAITE: Nola ezetz? Hara, geratu hemen, iritsi gara! Nola ezetz, gero?

Motorra geratu du aitak. Alabak atea ireki.

AITA: Ez diot emango!

MAITE: Zergatik ez, ordea? Azkar, aita, ez naiz iritsiko eta!

AITA: Amorante baten karta dirudielako...

Aitak hitz egitearekin batera kotxeko atea itxi du alabak. Eta bat-batean berriro ireki.

MAITE: Zer esan duzu?

AITA: Amorante baten karta dirudiela.

MAITE: Begira... Orain ez daukat denborarik, baina arratsaldean... arratsaldean etxean ikusi nahi zaitut, sin falta, gero, e! Entzun? Sin falta! Gero arte!