MAITE: Ez nuen berehala sinestuko gauza hauek zuri esaten jardun behar nuenik!

AITA: Gainera... beranduegi da!

MAITE: Oraindik ez.

AITA: Baina okerrena gero etorri zen.

MAITE: Amak jakin egin zuela!

AITA: Keba!

MAITE: Oraindik ez al daki?

AITA: Nola jakingo du, ba?

MAITE: Me-se-dez!

AITA: Okerrena gero etorri zen...

MAITE: Gaitz da okerragorik etortzen!

AITA: Etorri zen, ba!

MAITE: Zuk esan!

AITA: Elkar ezagutu zutela!

MAITE: A, orduan, lehendabiziko karta haiek elkar ezagutu baino lehenagokoak ziren?

AITA: Bai.

MAITE: Eta, jakina, elkar ezagutu ondoren idatzitakoak gero eta animosoagoak izango ziren, ezta?

AITA: Grazia egiten dizu, gainera!

MAITE: Zer nahi duzu? Ni ere negarrez hastea?

AITA: Nik bai... beti ere disimuluz, noski: Maritere, zer zabiltza? Maritere, norbait ezagutu al duzu? Maritere, nor ikusi duzu gaur kalean?

MAITE: Pentsa!

AITA: Berak beti ezetz...

MAITE: Ja!

AITA: Beti ezetz! Nola jasango nuen, ba, nik egoera hura? Azkenean alde egin nuen arte! Gero, badakizu, biok banandu ginen, eta... orain, berriz, hau!

MAITE: Ederki hitz egin duzu, aita! Oso laburpen txukuna! Hala ere, nik sinistu zuek biok karta txoro batengatik banandu zinetela!

AITA: Alde batera bai!

MAITE: Istorio hori ondo ezagutzen dut. Ez nauzu engainatuko!

AITA: Zuk ere ba al zenekien, ba, kartena?

MAITE: Ez, ez nekien, baina hori da gutxienekoa. Baina... Eta orain? Zer kontu da orain?

AITA: Ba, horixe, berriro idatzi diola; esan dizut, ba!

MAITE: Berriro idatzi? Aizu, baina galdera bat bururatzen zait...

AITA: Niri asko!

MAITE: Ez, ez, galdera bat, bereziki...

AITA: Ba, alferrik, ez daukat erantzunik eta!

MAITE: Galdera egin baino lehen?

AITA: Ea ba, egin! Zein da galdera?

MAITE: Zergatik idazten dio gure lehengo etxe zaharrera?

AITA: Ba, han bizi delakoan, noski!