AMONA: Maite...

MAITE: Utziko al nauzu bakean?

AMA: Baina...

AMONA: Kezkatuta gaude eta.

MAITE: Garai ederrean!

AMA: Beno, beno; ez zaitez haserretu, behintzat, guk ez dizugu ezer egin eta!

MAITE: Ez nago haserre. Bakean uztea nahi dut. Besterik ez.

AMONA: Afaltzeko zerbait berezirik nahi al duzu?

MAITE: Ez dakit afaldu ere egingo dudan.

AMONA: Hara! Kanpora al zoaz?

MAITE: Zuk abisatzen al duzu kanpora zoazenean? Ba, nik ere ez, bale!

AMA: Beno, beno, ea pixka bat lasaitzen garen denok! Momentu batean gelara noa, segituan etorriko naiz.

MAITE: Ba al du Silviak alabarik?

AMONA: Zein da Silvia?

MAITE: Amak badaki.

AMA: Badu bai, eta horixe pentsatzen ari nintzen, gainera, huraxe dirudizula zeure portaera petral horrekin! Biok zuek berdinak, nahi baduzu jakin!

MAITE: Banengoen, ba, ni!

AMONA: Nor da Silvia?

MAITE: Telenobelako protagonista.

AMONA: Aaa.

MAITE: Ni ikastera noa.

AMONA: Segi, segi lasai! Nik egingo ditut hemengo lanak.