MAITE: Zuek daukazue suertea, zuek! Bat, nahi duenean gaixotzen dena; eta bestea, berriz, nahi duenean memoria galtzen duena!

AMA: Hori ez da horrela, Maite!

AMONA: Nola jardun liteke horrela hizketan! Ez dakizu asko zer-nolako miseria den zerbait egin eta hurrengo egunean egindako horretaz ezertxo ere ez akordatzea!

MAITE: Bai, izugarria zuena biona! Baina nahiago nuke hemendik urte batzuetara zuen bion gaixotasun horiek edukiko banitu, bai batena eta bai bestearena!

AMA: Baina, ea, ea! Zer da berandu etxeratu delako kontu hori? Ez zen, ba, kalera irtengo, ama?

AMONA: Ni? Ni kalera irten? Daukadan hanketako minarekin?

AMA: Hala ere! Banengoen, ba, ni!

AMONA: Honen xelebrekeriak dira horiek!

MAITE: Orduan, zergatik zentozen zapatak eskutan hartuta isil-isilik?

AMA: Baina...

AMONA: Ezetz, ba, Maritere! Ezetz! Ametsetan ibiliko zen hau!

MAITE: Ametsetan! Hitz egingo dugu gero zuk eta biok!

AMA: Beno, ni pixka bat deskantsatzera noa. Gauza asko pentsatu beharra daukat oraingo honetan!

AMONA: Bai, segi, segi... pentsatze horrek gehiegi nekatzen zaitu eta zu!