MAITE: Hau da hau! Nork ulertu pertsona heldu hauek? Beti txakurra eta katua bezala, eta... hor hasi ez dira, ba, orain telefonoz maitte-maitte eginez!

AMONA: Badakizu... zure amak dena du zoragarri, bera zoriontsu dagoenean.

MAITE: Aita ere bai? Aita ere zoragarri?

AMONA: Zer apustu, baietz!

MAITE: Ez zait iruditzen... nahiz eta afaltzera gonbidatu!

TXEMA: Asmo horretan al da? Oso ideia polita!

MAITE: Bai... zaude, zaude! Baina... lehengora itzuliz,

AMONA: oraindik ezetzean al zaude? Ez diozula amari kartei buruz ezer esan behar?

AMONA: Zertarako hasiko naiz bazterrak nahasten?

MAITE: Ba, besterik ez bada, gajoa engainatuta bizi ez dadin!

AMONA: Ai! Engainu denak txarrak direlakoan!

Ama inguratu da.

AMA: Familia! Notizia on bat... Afaltzera noa!

MAITE: Aitarekin?

AMA: Bai. Oraintxe gonbidatu nau, eta ez dut ezetzik emateko ez arrazoi eta ez asmorik!

AMONA: Oso ondo egingo duzu, gainera, Maritere!

AMA: Eskerrik asko, ama!

AMONA: Ni, benetan, asko pozten naiz nire inguruko gazte-jendea zoriontsu dela ikusita! Nik neronek aspaldi bukatu nituen kontu horiek, baina beti da pozgarri zoriontsu den jendez inguratuta egotea!

AMA: Arrazoi duzu! Horrelakoxe zahartzaroa nahi nuke neronek ere, jende zoriontsuz inguratua!

AMONA: Ondo, hala ere! Beno, segi, Maritere, preparatzera!

AMA: Ui, bai! Ordu-erdi barru hemen dela esan dit, nire bila!