Pi-pi-pi...

Jone.- Bai?

Jon.- Ni naiz, Jone.

Jone.- Zer, zer moduz?

Jon.- Nahikoa liatuta, e?

Jone.- Aizu, nondik deitzen didazu? Kristoren zarata entzuten da.

Jon.- Bai, kaleko kabina batetik.

Jone.- Eta mobila?

Jon.- Mobila? Ni me hables, mobila.

Jone.- Zer pasatu zaizu ba?

Jon.- Ez duzu sinistuko. Estudiotik atera naiz postetxera joateko.

Jone.- Bai.

Jon.- Ba eskaileretara hurbiltzen ari nintzela, estropezu egin eta alkandorako poltsikotik telefonoa atera.

Jone.- Eta lurrera.

Jon.- Lurrera, bai, bai, baina lau pisu beheragoko lurrera. Eskailera zulotik erori ez zait ba! Baina beheraino, e?

Jone.- Mr. Bean-en kapitulu bat dirudi, e?

Jon.- Bai, zu deskojonatu zaitez gainera.

Jone.- Barkatu, Jon, baina oso graziosoa da.

Jon.- Oso graziosoa, bai. Ba orain postetxerako bidean beste bat erostera joan beharko dut, e?

Jone.- Eta etorriko zara bazkaltzera ala zer?

Jon.- Beno, zeozer (zer edo zer) prestatzen badidazu, akaso.

Jone.- Berdura-krema eta berdela labean. Ondo?

Jon.- Bale, bale.

Jon.- Beno! Oso goxoa zegoen hau, e, Jone?

Jone.- Bai, jan duzun belozitatea ikusita baietz esango nuke.

Jon.- Segituan joan beharra daukat.

Jone.- Zer, beste neskarekin ere geratu zara bazkaltzeko edo zer?

Jon.- Zer neska? Ez dizut ezer ulertzen.

Jone.- Berdin dio, broma da.

Jon.- Gaur ez dut ezer harrapatzen, ez da nire eguna, guztia ari zait gaizki ateratzen.

Jone.- Jon, lasai, nora zoaz hain azkar ba?

Jon.- Lanera joan aurretik posta-kutxara joan beharra daukat oraindik, Paristik gauza bat bidali behar didate eta horren zain nago. Ea iritsi zaidan ikustera noa, e? Gero hitz egingo dugu, gero arte.

Pi-pi-pi...

Jone.- Bai?

Jon.- Jone? Nire telefono berritik hots egiten dizut.

Jone.- Hara, bestearen modukoa da?

Jon.- Keba, hau txiki-txikia da eta bibradorea dauka honek.

Jone.- Eta gustua ematen dizu horrek ala?

Jon.- Gustua, gustua ez baina batzuetan sustoa, jotzen duen bakoitzean kristoren sustoa hartzen dut. Patrikan eduki eta bat batean zerbait bizirik izango bazenu bezala sentitzen duzu, e?

Jone.- Beno, eta heldu zaizu pakete hori edo zer?

Jon.- Paketea? Ah, Paristik bidali behar zidatena, ezta? Bai, bai, iritsi da, bai.

Jone.- Eta? zer da?

Jon.- A ber, Jone, Paristik zer etortzen da normalean? Edo, Parisen zer enkargatzen da?

Jone.- Ba, jende normalak, umeak enkargatzen ditu Parisen. Zuk, auskalo.

Jon.- Ba hori, haur bat, bai, baina nire beste neskarentzat da haurra, bai.

Jone.- Zer? Ez dut broma ulertu.

Jon.- Bazkarian esan didazunagatik esaten dizut.

Jone.- Ah, ba ez naiz gogoratzen.

Jon.- Beno, berdin dio. Tipografia berezi batzuentzako moldeak dira, lanerako, Parisen merkeagoak direlako.

Jone.- Beno, eta gaur ere berandu etorriko zara?

Jon.- Seguru aski bai.

Jone.- Bale, ba ni zinera joango naiz orduan.

Jon.- Hots egiozu Itziarri, igual hark ere joan nahiko du zurekin.

Jone.- Txotxolo!