Jone.- Joder, Jon, kapullo bat zara! Esan nizun errebisiora eroateko!

Jon.- Beno, ez da hainbesterako, Jone.

Jone.- Ez, keba!

Jon.- Ikusiko duzu, berehala konponduko dut.

Jone.- Berehala, fijo, kea irteten zaio eta.

Jon.- Bale, bale, igual ez dut segituan konponduko baina lasaitu zaitez, neska!

Jone.- Beitu (begiratu), telebisioa tailerrean egiteko esan nizun, ez, baina zu ez, zu burugogor hutsa zara.

Jon.- Jone, Jone, konponduko dudala!

Jone.- "Ander eta bion artean prestatuko dugu", "Ander eta bion artean prestatuko dugu", eta orain ikusi, hemen, Portugal sakonean galduta eta errepide bazterrean, joder.

Jon.- Marmarra bukatzen duzunean pasa iezazkidazu mesedez maletan dauden erreminta horiek.

Jone.- Zeintzuk, hauek?

Jon.- Ez, poltsa berdean daudenak.

Jone.- Tori.

Jon.- Nik uste errifrijerazio kontua dela hau, e, ikusten duzu, ura gehiegi berotu da. Ura aldatu eta hurrengo gasolinera arte mantso-mantso joan ezkero, bertan konponduko dugu.

Jone.- Beno, Jon, eta zuk noiz arte hartu zenuen jai?

Jon.- Badakizu, atzo arte. Baina, beno, tira.

Jone.- Eta Anderrek ez dizu ezer esango?

Jon.- Hauek dira gure kasa lan egiteak dituen abantailak, ez dugu gehiegi kobratzen baina horrelakoak gertatzen direnean, gutxienez bentaja hau dugu.

Jone.- Beno, zer, dena konponduta?

Jon.- Hala dirudi.

Jone.- Ziur?

Jon.- Ez, ziur ez.

Jone.- Beno, orain irteten bagara, zer ordutan iritsiko gara etxera?

Jon.- Nola orain atera?

Jone.- Klaro.

Jon.- Ez, ez, ni ez noa Fatima bisitatu gabe.

Jone.- Zer?

Jon.- Ba entzun duzuna. Kristoren, gainera ondo esanda dago: Kristoren... Hori, Fatima ezagutu nahi dudala nik.

Jone.- Baina Jon, zu, zu gaixo bat zara.

Jon.- Nahi duzuna, baina nik uste toki kuriosoa behar duela izan horrek. Vaticanoko San Pedro adinako bi omen da hango lautada hura.

Jone.- Ez zara serio ari.

Jon.- Total, gaur arratsaldean Fatimara, eta bihar goizean ateratzen bagara, bihar iluntzerako etxean.

Jone.- Beitu, ezagutu zintudanean Aste Santuko opor batzuk Fatiman amaituko nituela esan izan bazenu, ez nizuke sinistuko.

Jon.- Noski baina bizitza sorpresa zoragarriz beteta dago, ezta?

Jone.- Zoragarriz?

Jon.- Erosiko al ditugu kandela batzuk?

Jone.- Mesedez, Jon.

Jon.- Bale, bale, baina kartoizko argazki-kamera horietako bai. Ni ez noa hemendik argazkirik atera gabe.

Jone.- Ba ni motorrera noa, bertan itxoingo zaitut.

Jon.- Ez zaitez pikatu, Jone.

Jone.- Ez naiz pikatzen, baina horrelako tokiek errespetua ematen didate, Jon.

Jon.- Bale, ba 10 minutu barru hementxe naiz.

Jone.- Zelako hiri tristea den Coimbra, ezta?

Jon.- Beno, niri gustatzen zait, e? Badauka Erdi Aroko itxura dekadente hori, ez?

Jone.- Uf, ez dakit, niri tristura ematen dit.

Jon.- Eskerrak hiriko pentsiorik onena harrapatu dugula, e?

Jone.- Uf!

Jon.- Zer pasatzen zaizu?

Jone.- Ba, eguna lehenbailehen amaitzea nahi dut. Esnatzeko irrikitan nago, esnatu eta etxera abiatu ja.

Jon.- Aizu, baina aurretik...

Jone.- Aurretik zer?

Jon.- Ba hori, zuk egin al duzu inoiz Coimbran?

Jone.- Ba ez.

Jon.- Ba oraintxe daukagu aukera, e, eta beti esan ahal izango duzu Coimbran larrua jo genuela.

Jone.- Hori bai, nola ez, eske pertsona ezin da bizi Coimbran larrua jo ez badu.

Jon.- Ez badugu egiten betirako damutuko gara, Jone.

Jone.- Ez daukat beste aukerarik, ezta?

Jon.- Beno, beno, ilusiorik gabe egiteko, bat ere ez.

Jone.- Etorri hona, tontolaba.