Dokuteka
San Joan gauaren galak
Karlos Linazasororen artikulua El Diario Vasco egunkarian.
Urteko gaurik ederrena ez da alferrik etortzen, ez urririk edo musu trukean, ez, hain galaz jantzia. Eta bere galak, hain zuzen ere, su eta aire baino ez dira, antigualeko biluztasun eta jeroglifiko samur, eskuz esku eta gailurrez gailur iritsi zaizkigunak.
Gaurko gaua jendetasuna da, txingarraren konkista, herriari izartegitik datorkion ordaina. Sanjoan bezpera ez dago urrun, gurekin dago, kale zaharren ertzetan loratua, musu bat balitz bezala, geure bihotzon dimentsio berean.
Ez dago gora begiratu beharrik zer garen ikusteko, suaren luebakian dantzatzen dira gure aurpegiak eta irrikak, mendekuak, gatza, galdu genuen guztia. Llaburra da gau honen harmonia, baina oparoa; maitasunak ere halako aztarrenak izan ohi ditu, eta horregatik da maitasun.
Urak legez, solstizio honek badu misterio bat, badu sekretu jaso gorde bat, atzemanezin ez ezik esanezin ere badena. Harrapatu egiten gaitu bidean, kanpai-hotsen zorabioz edo beste amarru batez, eta bere albainuen sarean etzaten gara, zorionaren aparrean, eskupeko baten trukean.
Horixe baita gaurik ederrenak eskatzen duen ordaina: bete dezagula zentzuz, hitz berriz, naufragioz eta zainez, biziz eta damuz eta dardarez, ihintzaz eta sehaskez haren sabel emaroa, haren ubide zaharra. Horixe da eskatzen diguna, suzko isiltasunez, gaur geuregana berriro etorriko den gauak. Saiatuko gara esnai bizitzen.
