Jone.- Jon, zergatik ez duzu programa bat lagatzen?
Jon.- Aspergarriak direlako.
Jone.- Baina, horrela ez gara ezertaz enteratzen, zappinga baino konpetizio batean zaudela dirudi.
Jon.- Bai, ba mandoa zuk daukazunean ere, e?
Jone.- Ez ezazu konparatu. Gainera, egiten duen eguraldiarekin, goazen hondartzara, Jon.
Jon.- Bero handia egiten du. Nora zoaz? Baina, zergatik egin duzu hori?
Jone.- Ba gezurra ematen duelako horrelako eguraldiarekin biok hemen etxean egotea telebisioa ikusten. Benga, jaso ipurdia eta goazen hondartzara.
Jone.- Benga, Jon, jaiki hortik.
Jon.- Ezetz. Ez dudala atera nahi! Bero ikaragarria egiten du eta gainera hondartza jendez lepo egongo da. Zergatik ez gara hemen geratzen, larrua jotzen?
Jone.- Ni hondartzara noa, zuk zeuk ikusi.
Jon.- Ikusten? Esan dizut, gainezka dago eta ikaragarrizko beroa egiten du gainera hemen.
Jone.- Jon, kendu eguzkitako betaurrekoak.
Jon.- Zer ba?
Jone.- Ez dakidalako nora begiratzen ari zaren.
Jon.- Eta nora begiratzea nahi duzu?
Jone.- Ba ez dakit nora nahi dudan baina badakit nora begiratzea ez dudan nahi.
Jon.- Zer, gure alboko bi giri horien titiei adibidez?
Jone.- Adibidez.
Jon.- Ezinezkoa da eta ez begiratzea! Edozein tokitara begiratzen dudala ilehori horren titi zati bat sartzen zait begietara eta!
Jone.- Ba tentazioak uxatzeko zoaz mantekadu bat erostera.
Jon.- Urruti dago taberna, e!
Jone.- Benga, egizu zure pottokarengatik.
Jon.- Beno, bale, baina emadazu dirua.
Jone.- Poltsan dago, giltzen zorrotxoan.
Jon.- Erre egin naizela iruditzen zait.
Jone.- Esan dizut krema emateko baina, klaro, zu gizonegia zara horretarako.
Jon.- Ez nuen uste hondartzen hainbeste denbora pasa behar genuenik. Ireki ezazu behingoz, benga.
Jone.- Ez ditut giltzak topatzen.
Jon.- Ez al didazu esan zorroan zeudela?
Jone.- Bai, ba hemen ez daude.
Jon.- Galdu egin dituzu?
Jone.- Nik? Zu joan zara mantekaduen bila.
Jon.- Eta nola dakizu orduan galdu direla?
Jone.- Ez dugulako zorroa beste ezertarako zabaldu.
Jon.- Beno, zuk eskatu didazu niri helatua, e? Eskatu izan ez bazenit... Baina, jakina, nik ilehori haren titiei ez erreparatzeko, aitzakia behar zenuen, eta...
Jone.- Isildu edo jo eta bertan akabatuko zaitut.
Jon.- Dirurik geratzen al da?
Jone.- Bai.
Jon.- Ba goazen telefono kabina batetara eta nire aitari esango diogu eurek duten giltza uzteko.
Jone.- Bale. Nik hemen itxoingo zaitut.
Jon.- Ezta pentsatu ere, etorri zaitez nirekin, benga.
Jon.- Aita, ¿qué hay? Bai, eske (es que) giltzak galdu ditugu. Izango al zenuke modurik giltzak ekartzeko? Bai, bale. Ordubete barru? Konforme.
Jone.- Ordubete? Zer egingo dugu ordubete kalean?
Jon.- Zuk egin al duzu inoiz telefono kabina batean?
Jone.- Ez hasi, e?
Jon.- Supermanek tximista baino azkarrago jaisten ditu galtzak telefono-kabinetan, etorri, etorri zaitez.
Jone.- Jon, zertarako bota duzu euro bat dei lokala egiteko? Ez du bueltarik ematen.
Jon.- Telefono-kabina batean egiteko aukera galdu dugu.
Jone.- Hemen galdu dugun gauza bakarra giltza izan da, Jon.
Jon.- Bai, zure bihotza irekitzen duen giltza. Zer poetikoa geratu zaidan, e?
Jone.- Poetikoa baina patetikoa, Jon.