RRRR!

Jon.- Tira, motorra hemen utzi eta bertatik abiatuko gara, e?

Jone.- Eta noraino joango gara? Ni honezkero nekatuta nago motorrean honaino etortzen.

Jon.- Begira, ikusten han goian? Ba haraino.

Jone.- Urrunean dagoen punta hartara? Ni loca, Jon.

Jon.- Beno, abiatu egingo gara eta ikusiko noraino iristen garen.

Jone.- Ez, ez, niri esan zenbat denbora egongo garen paseatzen.

Jon.- Ez dakit ba, Jone. Begira, hemendik mendi-tontorrera izango dira igual hiru bat ordu eta bueltan ordubete edo ordu eta erdi. Orain konforme?

Jone.- Bai.

Jone.- Jon, zenbat denbora daroagu jada?

Jon.- Ez dakit ba, pare bat ordu edo.

Jone.- Eta tontorrerako asko falta da?

Jon.- Ez dakit ba, neska.

Jone.- Ni hasi naiz nekatzen.

Jon.- Urik nahi?

Jone.- Bai, bai.

Jon.- Begira, ordubete barru puntan gara jada, e?

Jone.- Ordubete? Baina hiru ordu daramagu eta!

Jon.- Ba horixe, beste ordubete eta puntan.

Jone.- Ba lehen hiru ordu esan duzu.

Jon.- Gutxi gorabehera esan dut, e?

Jone.- Ez, ez, niri hiru ordu esaten badidazu, hiru ordu dira. Bestela ni engainatzen zabiltzala pentsatuko dut.

Jon.- Aizu Jone, mendira lasai ibiltzera etorri gara, ez estresatzera.

Jone.- Ba nik hiru ordu egin ditut gora eta ez dut minutu bakar bat gehiago egingo.

Jon.- Beno, ba neronek jarraituko dut.

Jone.- Ba ni hemen geratuko naiz.

Jon.- Tira, gero arte ba.

Jone.- Ordubete pasa da hemen laga nauzunetik.

Jon.- Zu geratu zara, e? Nik ez zaitut inon utzi.

Jone.- Benga, goazen, etxera joan nahi dut.

Jon.- A zer kasketa harrapatu duzun, neska!

Jone.- Nik ez dut kasketarik harrapatu.

Jon.- Beno, nahi duzuna.

Jone.- Aizu, niri ez eman arrazoia tontoei moduan, e!

Jone.- Eta gainera kristoren zaparrada harrapatu dugu.

Jon.- Eta hori ere nire errua al da? Edo zer?

Jone.- Ba motorra eduki beharrean kotxea edukiko bazenu...

Jone.- Ikusten, Jon? Hoztu egin naiz.

Jon.- Jakina, eta hori ere nire errua izango da.

Jone.- Ba bai, hasieran esan zenidan ordutegia benetakoa balitz, hiru ordu gora eta bat behera, gero bueltan euriaz libratu izango ginen.

Jon.- Barkatu, batzuetan ahaztu egiten zait printzesita bat zarela, neska.

Jone.- Ai, zu berriz Camile artzaren modukoa zara.

Jon.- Ah bai? Ba Camilek inguruan ardirik ez duenean badakizu zer egiten duen? Printzesitak jaten ditu.

Jone.- Jon! Kendu esku hori ipurditik!

Jon.- Utzidazu! Pirinioetako artzaren etorkizunagatik besterik ez bada, neska, benga.

Jone.- Afutxis Camile, afutxis!