TXETE: Ba, apustu egingo niake bere ahotsa zela!

TXUSMA: Belarri fina daukak! Nik ez diat ezertxo ere entzun.

TXARO: Ez dakit. Momentuz bazterrak lasai daudela esango nuke.

TXETE: Lasai? Egon, egon! Laster dun hemen zezen baten moduan!

TXUSMA: Beno, andre hori ez zegok gaur hemen behintzat eta!

TXETE: Aizue, ez al dugu alde egitea hobe?

TXARO: Ez zekiat zer egin. Ixo, ixo! Bazetorrek norbait!

Pauso-hotsak. Amona dator. Baxu-baxu hitz egiten du.

AMONA: E, gazteok, ez larritu! Bera da, baina gaur bake-bakean dator.

TXETE: Ni banoa!

TXARO: Hik besterik esaten ez dakik, berriz!

TXETE: Zuek nahi duzuena egin!

AMONA: Geldi hortxe! Maritererekin hitz egin nahi omen du; besterik ez, horixe bakarrik! Egon zaitezte lasai. Ez da mutil txarra!

TXUSMA: Baina burutik jota dago!

AMONA: Etzazu astakeriarik esan, gazte! Zeloak zer direla uste duzu zuk?

TXUSMA: Zeloak?

AMONA: Izan litezkeen lagunik txarrenak, ez badakizu ere!

TXARO: Baina zelo-kontua al da, ba? Biak apartatuta bizi eta?

AMONA: Ai, gajoa! Horrek zerbait konponduko balu...

TXARO: Ez dut, ba, ulertzen.

TXETE: Begira, tipo hori paranoiko bat dun, eta, hemen, gauden bitartean, arrisku bizian gauden denok! Nik hori bakarrik zekinat!

AMONA: Ezetz, ba! Ez zaituztela batere molestatuko! Zuek segi lanean, lasai! Geroxeago azalduko naiz... eta, mesedez, ahaztu paranoiko-kontu horiek, aditu? Ahaztu horiek denak, nik ondo ezagutzen dut eta!