MIRIAN URIGUEN: Musika-tresna batekin ikasten dira gauza asko. Niretzako, lehenbailehen, inportanteena izaten da, pertsonaren, norberaren esangura edo norberaren, zelan esango nuke, burua norberak burua zelan daukan ikustea. Komunikazioa lantzen da piloa. Harremanak, ere bai, umeen arteko harremanak lantzen dira ere bai asko. Diziplina, norberaren diziplina eta taldeekiko ere diziplina lantzen da. Eta oso inportante da ere bai, lehen ez dugu aipatu baina esango dut, pertsona batek ikusten duenean bera gai dela edo ikusten duenean berak ahal duela zerbait egin, adibidez instrumentu bat jo, horrek daukan feedbacka pertsona horretan, oso inportantea da auto-estimarako edo norberaren balorazio objektiboa egiteko eta horregatik pentsatzen dut musika esparru guztietan landu behar dela.

MIRIAN URIGUEN: Nik pentsatzen dut apurtxo bat aldatu egin dela panorama, baina gehienbat dira pianoa, biolina, gitarra, zer esango dugu… klarinetea ere bai, flauta ere bai. Gero daude beste batzuk gutxiago hartzen direnak, kontrabaxua, adibidez, edo klabea, tuba… Hori da.
 
AINTZANE BARONA: tuba, tronboia, tronpeta… Azkenean dira ezezagunak.

AINTZANE BARONA: Ni txikitatik hasi nintzen oboearekin, eta bueno nire gurasoak ere izan ziren musikariak eta horrexegatik larunbatero goiz altxatu (altxatzen) nintzen kontzertuak entzuteko eta batez ere ikusteko. Eta behin batean ikusi nuen oboea, eta ikusi nuen bere kaña eta tresna eta bueno oso erakargarria zen niretzako. Eta hasi nintzen galdetzen, hori zer da, eta nola dauka soinua eta horrexegatik joan ginen Bilboko udal banda(ren) kontzertu batera eta joan ginen oboea jotzen zuen musikariarengana eta bueno azaltzen nire nahia eta hori, eta bueno, hasi nintzen berarekin eta ia egin nuen frogak egiteko Bilboko kontserbatorioan oboe ikasketekin hasteko, eta gero oso-oso pozik ikasi nituen (nuen) nire oinarrizko zikloa eta profesionala eta oso garbi neukan oboista izango nintzela eta horrexegatik goi-mailako ikasketak egin nituen Madrilen eta ba hori, jo eta ikasi eta ikasi eta hemen nago.

MIRIAN URIGUEN: Ba ni hasi nintzen pianoa ikasten ze nire ama Muxikako baserri batean bizi izan zen eta baxatzen ziren domekaro mezatara. Eta mezatan, andre batzuk egoten ziren abesten eta organoa nork edo nork jotzen zuen, eta ez dakit ba nire amari asko gustatu zitzaion esperientzia eta gero berak ametsetan egiten zuen organoarekin edo piano batekin. Eta ikusi zuenean aukera, 7 urterekin hasi nintzen Gernikan, eta ikusi zuenean aukera pianoa ikasten joan nintzen. Zorte handia eduki nuen benetan, ze eduki nuen irakaslea niretzat izan zen amona bat modukoa, orduan izaten ziren klaseak oso familiarrak, oso-oso familiarrak. Eta nik pentsatzen dut, nire izaerarekin horrek asko engantxatu nauela.

AINTZANE BARONA: Orain daukat bi seme-alaba eta nagusiari hasi nintzen gauzak ematen: batez ere erritmoak eta adibidez, “Txokolate kaxa bat” hitzekin eta erritmoarekin hasi nintzen gauza batzuk azaltzen eta igual uda honetan joango da kolonia batera, musika-kolonia batera. Eta datorren urtean nire asmoa da musika-eskola batean hasteko musika-ikasketekin eta bueno berak nahi badu ba kontserbatoriora.