Landaberroko afaria

KONTALARIA.- Amaiurko herrian, Landaberro izeneko baserri bat dago. Baserri honetara gauero lamia bat etortzen zen eta sutondoan esertzen zen, soinekoak gora jaso ondoren.

Beroaldi bat hartu eta gero, etxekoandreari zartagineko zukua eskatzen zion. Zuku hau, zartagina erdiraino olioz bete eta bertan ogi-apurrak frijituta egiten zen.

LAMIA.- Etxekoandre, atera zukua.

KONTALARIA.- Etxekoandreak, afari honekin egiten zuen gastua beldurgarria zela eta, senarrari kontatu zion dena.

Honek, bere emazteari lasai egoteko esan zion, berak konponduko zuela arazoa.

GIZONA.- Gaur gauean ni geratuko naiz sukaldean.

KONTALARIA.- Andrearen soinekoak jantzi, goruan lihoa jarri eta ardatza eskuan zuela ardazten hasi zen. Halako batean lamia azaldu zen:

LAMIA.- Nor zara zu?

GIZONA.- Ni? Neureburu.

LAMIA.- Atzo piririn-piririn ardazten zenuen, gaur berriz purrunpun-purrunpun dabil ardatz hori.

KONTALARIA.- Ondoren, betiko eskaera egin zion lamiak.

LAMIA.- Etxekoandre, atera zukua.

KONTALARIA.- Gizonak olioz betetako zartagina sutan jarri zuen eta irakiten hasi zenean aurpegira bota zion lamiari.

Lamia, aurpegia erreta, marruka hasi zen. Orduan lamiaren lagunak etorri zitzaizkion eta galdetu:

LAMIAREN LAGUNAK.- Nork eta zer egin dizute?

LAMIA.- Neureburuk, Neureburuk.

LAMIAREN LAGUNAK.- Zeuk egin badiozu zeure buruari, zergatik kexatzen zara?

KONTALARIA.- Hau esanda, denek alde egin zuten. Eta lamiak gauaren ilunean desagertu ziren. Lamia goseti hura ez zen gehiago inorengana azaldu zuku eske.