44.1 Xanti+Kristina+Olatz

(Kristinaren tabernan. Goizez)

KRISTINA- Zer, egia esatea nahi, Xanti?
XANTI- Jode, jakina, Kristina!
KRISTINA- Nik asunto honi inoiz amaitzen ez diren irrati-nobela horietako baten antza hartzen diot.
OLATZ- Arrazoi du Kristinak, Xanti.
XANTI- Jode, tokitan daude bi urteak, e! Hori esan nahi al didazu?
KRISTINA- Nik, zu izatera, kontu hau ahaztu egingo nuke.
XANTI- Nik ia ahaztuta neukan! Beste bi horiek azaldu ez balira bazterrak nahasten! Baina okerrena zera da ez dutela arrazoi faltarik, e!
OLATZ- A, ba, niri ahaztea ere ez zait irtenbidea iruditzen, e! Ni, noizbehinka galdetzera joango nintzateke: "aizue, jabearen berririk?". Kontura daitezela beraiek ere ez daukazula ahaztuta!
KRISTINA- Ahaztu-rekin ez nuen ahaztu esan nahi!
OLATZ- A, nola ahaztu esan duzun, ba...
KRISTINA- Lorik ez galtzeko, alegia. Gertatu behar duena gertatuko dela.
XANTI- Ez dakit, ba, zer esan, e! Oraintxe ingurua lasaitu denean, ez galdera arrarorik, ez ertzainik, ez haziendako inspektorerik...
OLATZ- Bai, hori bai, Xanti, baina milioiak zureak dira, jabea azaltzen ez den bitartean, eta hori ez da ahazteko kontua, e!
XANTI- Ez! Ba al dakizue zer egingo nukeen oraintxe bost milioirekin, e?
KRISTINA- Milagrorik behintzat ez, Xanti! Hori seguru! Bost milioi pezetaz ari gara, e! Ez dira bost milloi euro! Hori, behintzat, ez ahaztu!

44.2 Xanti+Olatz+Pako

(Geltoki nagusian. Iluntzea da)

XANTI- Mekaguenlaletxe! Ez dago mugimendu handirik, e!
OLATZ- Ai, ez, motel! Horrela zain jarritakoan ez du inork deitzen.
XANTI- Bueltaxka bat egingo dut ea norbait topatzen dudan.
OLATZ- Ederki!
XANTI- Begira, begira! Hor dator Pako.
(Pako taxian etorri eta aparkatu egingo du)
XANTI- Keai, Pako!
PAKO- Kaixo!
XANTI- Beno nik utzi egingo zaituztet, e!
PAKO- Ez, ez.
OLATZ- Uste dut Pako beldurtu egiten dela nirekin.
PAKO- Ez da hori.
XANTI- Beldurtu? Olatzekin beldurtu egiten al haiz, Pako?
PAKO- Ez, jode! Baina ni etorri eta zu joan.
XANTI- Ba horrelaxe izaten duk bizitza: batzuk etorri eta besteak joan
PAKO- Ez, baina...
OLATZ- Segi lasai, Xanti, esku onetan geratuko da-eta.
XANTI- Hi, hi! Jode, ez haiz kexatuko, Pako! Hi zaintzeko prest zagok!
(Taxira igoko da eta badoa. Purua piztu eta bere kasa hizketan)
XANTI- Ea, ba, printzesa, gure zerbitzua behar duenen bat aurkitzen ote dugun. Honbre, begira emakume hori. Guri eskua altxatzen ari da. Noski! Bai, bai. Ikusten al duzu, e? Gure amak esaten duen bezala, lana aurkitzeko bila joan behar!

44.3 Xanti+Emakume1

(Taxia geratzen ari da Xanti, iritsi direlako. Emakumeak eskuzapi batekin estaltzen du aurpegia. Hitz egiterakoan ere antzemango zaio)

XANTI- Beno, listo, señora, iritsi gara-eta.
EMAKUME1- Ez, zera, kasik nahiago plazara eramaten banauzu.
XANTI- A, e, barkatu! Zera ulertu dizut...
EMAKUME1- Bai, bai, baina ez, iritziz aldatu dut.
XANTI- Xanti taxista, zure esanetara! Zer, plazara orduan?
EMAKUME1- Bai. Edo igual... ez dakit.
XANTI- Zer? Aizu, aizu, ondo al zaude?
EMAKUME1- Zer?
XANTI- Ondo al zauden!
EMAKUME1- Bai, bai, ondo nago.
XANTI- Igual ari naiz ez dagokidan tokian sartzen, baina zergatik zoaz aurpegia estalita?
EMAKUME1- Ba... beno...
XANTI- Aizu, ondo ez bazaude anbulatoriora eramango zaitut, e?
EMAKUME1- Ez, ez! Ez da beharrezkoa.
XANTI- Ospitalera bestela!
EMAKUME1- Ez, benetan.
XANTI- Aizu, Eskuak odolduta al dauzkazu? Baina, emakumea, baina lehenago esan besterik ez zenuen!
EMAKUME1- Ez, egiatan, ondo nago, egiatan.
(Xanti bere asientotik atera eta atzeko aldera pasako da)
XANTI- Ea, ea, utzidazu ( utz iezadazu) ikusten.
EMAKUME1- Ez. Ez da ezer. Pasako da.
XANTI- Baina, baina zer kristo pasa zaizu? Dena odolduta zaude-eta! Baina... Lasai, e! Ospitalera eramango zaitut ziztu batean, eta zu isil-isilik!

44.4 Xanti+Kristina+Emakume1

(Kristinaren tabernan. Gaua. Isten ari da. Biltegian ari da)

XANTI- Kristina!!!
KRISTINA- Zer, Xanti?
XANTI- Hor al zaude?
KRISTINA- Almazenean ari naiz. Itxita daukat!
XANTI- Zatoz pixka batean, emerjentzia bat da-eta
KRISTINA- Baina zer emerjentzia eta zer... zer...
XANTI- Zu lasai, e, Kristina oso emakume ona da-eta, e!
KRISTINA- Ez al dizut esan itxita daukadala?
XANTI- E, esto, emakume hau Sonia da, Kristina.
KRISTINA- Urte askotarako! Baina zer demontre gertatu zaizu?
XANTI- Kontatu, kontatuiozu (kontatu iezaiozu), Sonia, kontatu zer gertatu zaizun.
EMAKUME1- Ez, igual dio. Begira, eraman nazazu etxera, mesedez.
XANTI- Baita zera ere etxera!
KRISTINA- Jakin al liteke zer saltsatan sartu zaren orain, Xanti?
XANTI- Zein, ni? Beno, mesedez, e! Zuk uste emakume hau etxera eraman litekeela?
KRISTINA- Ez dakit, ba! Segun non bizi den.
XANTI- Problema ez da hori, Kristina.
EMAKUME1- Problema nire senarra da.
KRISTINA- Ezidazu (ez iezadazu) esan hori senarrak egin dizunik!
XANTI- Baa, bai, bai. Ospitaletik gatoz oraintxe.
KRISTINA- Aitaren, eta semearen.
XANTI- Eta ez du komisaldegira joan nahi.
KRISTINA- Ba, joan egin behar zenuke!
XANTI- Horixe! Horixe!
EMAKUME1- Ez, ez dut nahi. Okerragoa da.
KRISTINA- Zera izango da okerragoa!
XANTI- Horixe esaten diot nik ere, baina ez dago konbentzitzeko modurik.
EMAKUME1- Biharko pasako zaio. Bihar lasai egongo da.
XANTI- Jode! Biharko pasako omen zaio, alajainena!
KRISTINA- Begira, Sonia, nik uste...
EMAKUME 1- Bai, badakit zer uste duzun, baina nik ere badakit. Gaur ez naiz etxera joango, baina biharko dena ahaztuta izango du. Ez da lehendabiziko aldia.
XANTI- Baina, entzuten al duzu, Kristina? Ea zuk konbentzitzen duzun!
KRISTINA-Nik? Nik ez dakit, ba...
XANTI- Esaiozu (esan iezaziozu) hobe duela denuntziatzea!
KRISTINA- Bai, baina...
XANTI- Jode! Behin egin badio, berriro ere egingo diola! Esaiozu (esan iezaiozu), ba!
EMAKUME 1- Hori guztia badakit. Egiatan!
XANTI- Hara! Gaur uzten baduzu, e, bihar ez da errazagoa izango!
KRISTINA- Xanti, ederki ikasita daukazu lezioa!
XANTI- Begira, Begira! Honelako gauzek, egiatan, e! Hau bai ezin dudala aguantatu, e! Nire onetik ateratzen nau honelako gauzak ikusteak! Jode, egiatan esaten dizuet, e! Mekaguenla...