AMONA: Kaixo, gazte! Umm... Jateko modukoak...!

AITA: Egun on, ama! Oso goxoak, bai!

AMONA: Ba, ni ere ez naiz, ba, gutxiago! Apetitu onez jaiki naiz gaur. Jar iezadazu arrautza pare bat, frijituak nik ere, eta laranja-zuku bat: kafea... kafe hutsa, oso kargatua eta azukrerik gabe. Badakizu... diabetedunok... eta... Itxaron momentu bat... Zer ordu da?

AITA: Ba, zortziak laurden gutxi.

AMONA: Goizekoak?

AITA: Bai, goizekoak, bai!

AMONA: Ui-ui-ui! Ba, mugi zintezke, gazte! Ez nuke zortzietako partea galdu nahi. Akabo, bestela, nire eguna! Aitaren batean gosaldu, eta banoa...

AITA: Sukaldari bila ez bada!

AMONA: Zer esan duzu? Nire gosaria prestatzeko adina ez al zara, e? Arrautza pare bat frijitzeko ere gauza ez?

AITA: Gustura zerbituko zintudake, baina... denboraz juxtu samar nabil, ba, ni ere! Eser zaitez hemen nirekin pixka batean nahi baduzu, berehala etorriko da eta!

AMONA: Ez dago gaizki esana, gazte, inporta ez badizu, behintzat!

AITA: Baita zera ere! Esan dizut, ba, berehalaxe hemen dela bueltan!

AMONA: Nor? Zure emaztea?

AITA: Ez, beno...

AMONA: Sukaldaria ez da, orduan, zure emaztea?

AITA: Ez.

AMONA: Eta... hemen ere ez dago!

AITA: Ez, sukaldaria ez.

AMONA: Eta emaztea?

AITA: Ba, bai, baina...

AMONA: Gizonaren misterioak! Oraingo gazteak ez zaudete, behintzat, ulertzen errazak! Beno, alde batera kasik hobe! Lehendabizi, partea entzun, eta berehala hemen naiz.

AITA: Zeuk ikusi!

AMONA: A, eta... ea emazte on bat noiz aurkitzen duzun, e?

AITA: Saiatuko naiz!