AMA: Nor den ez jakitea, gainera, hobe, nik uste! Askoz ere, nola esango dizut, askoz ere... erromantikoago da!

MAITE: Etzazu umekeriarik esan!

AMA: Egia da eta!

MAITE: Ba, hori jakin izatera, neronek idatziko nizun azken urteotan karta mordoska bat! A zer bentaja izango nuen!

AMA: Bai... alde ederra! Hauek benetakoak dira, zera!

MAITE: Eta nola dakizu hori?

AMA: Igarri egiten dudalako. Ez, ba!

MAITE: Zertan, igarri zuk?

AMA: Sentitu, laztana, sentitu... hementxe, bihotzean!

MAITE: A, bale!

AMA: Zuk oraindik ez duzu ulertzen hori. Oso gaztea zara zu.

MAITE: A! Aitak deitu dizu.

AMA: Niri?

MAITE: Bai

AMA: Eta zer nahi zuen?

MAITE: Zurekin hitz egitea, horixe bakarrik...

AMA: Jesus! Horri sartu zaio horri hitz egiteko gogoa!

MAITE: Bai! Eta, besteak beste, Silvia bere senarrarekin adiskidetu dela esatekotan izango da!

AMA: Zein Silvia?

MAITE: Gezurra dirudi, ama! Zure Silvia! Zein izango da, ba?

AMA: Silvia... Silvia?

MAITE: Bai... bera, Silvia!

AMA: Ez da posible!

MAITE: Berak esango dizu!

AMA: Eta zer egin du bestearekin? Luciorekin? Berak Lucio maite eta...

MAITE: Aizu, niri ez galdetu. Nik hark esandakoa besterik ez dakit! Hortik aurrera, hor konpon! Zeuek ikusi! Nik neurearekin badaukat nahikoa!